ZADZWOŃ DO NAS - 12 352 25 25

Wysoki puls przy prawidłowym ciśnieniu krwi to częsty objaw, który może niepokoić pacjentów.

Puls (tętno wyczuwalne na tętnicy, np. na nadgarstku) kojarzony jest często z liczbą uderzeń serca na minutę, ale nie zawsze obie te wartości się pokrywają. Częstość serca to liczba skurczów widocznych w EKG, natomiast puls to fala ciśnienia powstająca po wyrzucie krwi do tętnic. W niektórych zaburzeniach rytmu serca (np. migotaniu przedsionków, częstoskurczach, niewydolności serca) część skurczów jest hemodynamicznie nieskuteczna i nie daje wyczuwalnej fali tętna. Może wtedy występować tzw. deficyt tętna - serce bije szybciej, niż wynika to z pomiaru pulsu na obwodzie. Dlatego przy utrzymującym się kołataniu serca lub „wysokim pulsie” kluczowe jest potwierdzenie rytmu badaniem EKG, a nie wyłącznie pomiar tętna na ręce.

Prawidłowy puls w spoczynku - zakresy

U dorosłej osoby w spoczynku puls powyżej 100 uderzeń na minutę określane są jako tachykardia, czyli przyspieszona akcja serca. Normalny puls mieści się zwykle w zakresie 60-100 uderzeń/min.

Objawy, których nie wolno ignorować

Choć pojedyncze epizody wysokiego pulsu przy prawidłowym ciśnieniu mogą być niegroźne, istnieją symptomy, które powinny zawsze skłonić do konsultacji kardiologicznej:

  • częste lub utrzymujące się przyspieszenie tętna w spoczynku,
  • kołatanie serca, niemiarowość rytmu,
  • uczucie duszności, ból w klatce piersiowej,
  • zawroty głowy, omdlenia,
  • utrata masy ciała, nadmierne zmęczenie bez wyraźnej przyczyny.

Powyższe objawy mogą sugerować zaburzenia rytmu serca lub inne patologie wymagające diagnostyki i leczenia.

Wysoki puls przy prawidłowym ciśnieniu - zdiagnozuj przyczyny - umów wizytę u kardiologa

lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

 

Dlaczego może wystąpić wysoki puls przy normalnym ciśnieniu krwi?

Wysoki puls przy normalnym ciśnieniu może mieć zarówno przyczyny fizjologiczne, jak i patologiczne. 

1. Reakcje fizjologiczne

  • Stres, emocje, lęk - aktywacja układu współczulnego powoduje wzrost częstości akcji serca.
  • Wysiłek fizyczny - nawet niewielki wysiłek może podwyższać puls, podczas gdy ciśnienie wraca do normy po odpoczynku.
  • Stymulanty - kofeina, nikotyna lub inne substancje pobudzające mogą zwiększać puls bez znacznej zmiany ciśnienia.

Takie reakcje są zwykle przejściowe i nie świadczą o chorobie serca, jeśli puls wraca do normy po odpoczynku. 

2. Odwodnienie i zaburzenia gospodarki elektrolitowej

Niedostateczne nawodnienie organizmu może zmniejszać objętość krwi krążącej, co powoduje kompensacyjny wzrost tętna w celu utrzymania perfuzji narządów. Ciśnienie krwi może pozostać w normie, jeśli układ naczyniowy kompensuje utratę płynów. 

3. Nadczynność tarczycy i anemia

Choroby metaboliczne, takie jak nadczynność tarczycy, zwiększają metabolizm i przyspieszają rytm serca, często bez znaczącej zmiany ciśnienia. Podobnie anemia może powodować wzrost tętna jako mechanizm kompensacyjny w celu poprawy dostarczania tlenu do tkanek. 

4. Dysautonomie - POTS i inne zaburzenia autonomiczne

W pewnych schorzeniach układu autonomicznego, np. Postural Orthostatic Tachycardia Syndrome (POTS), puls rośnie znacznie przy zmianie pozycji ciała, często bez towarzyszącego spadku ciśnienia POTS dotyczy najczęściej młodych osób i może powodować uczucie kołatania serca, zmęczenie i osłabienie.

Przyczyny wysokiego pulsu - tabela

Obszar Co to oznacza? Czy jest groźne? Kiedy zgłosić się do lekarza?
Fizjologiczny wysoki puls Reakcja na stres, emocje, wysiłek fizyczny, kofeinę, brak snu Zwykle nie — jeśli ustępuje po odpoczynku Gdy puls utrzymuje się długo w spoczynku lub przekracza 100/min bez powodu
Odwodnienie / niedobory elektrolitów Zmniejszona objętość krwi powoduje przyspieszenie pracy serca Może być przejściowe, ale wymaga korekty Gdy towarzyszą zawroty głowy, osłabienie, spadek tolerancji wysiłku
Nadczynność tarczycy Hormony tarczycy przyspieszają metabolizm i akcję serca Tak — wymaga leczenia Przy chudnięciu, nadmiernej potliwości, drżeniu rąk, nerwowości
Anemia Serce bije szybciej, by dostarczyć więcej tlenu do tkanek Może prowadzić do przeciążenia serca Przy bladości, zmęczeniu, duszności przy wysiłku
POTS (zespół tachykardii ortostatycznej) Duży wzrost pulsu po wstaniu, bez wyraźnego spadku ciśnienia Nie jest bezpośrednio zagrożeniem życia, ale obniża jakość życia Przy kołataniu serca, zawrotach głowy, osłabieniu w pozycji stojącej
Zaburzenia rytmu serca (arytmie) Nieprawidłowa praca układu przewodzącego serca Może być groźne Przy nagłym kołataniu, bólu w klatce piersiowej, omdleniach, duszności
Przewlekle wysoki puls spoczynkowy Może być markerem zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego Wymaga oceny Jeśli tętno w spoczynku często przekracza 90–100/min

Podstawowe badania diagnostyczne

W przypadku nawracającego wysokiego pulsu warto skonsultować się z lekarzem kardiologiem, który może zlecić:

  • Elektrokardiogram (EKG) - podstawowe badanie rytmu serca,
  • Monitorowanie Holterowskie - rejestracja rytmu serca przez 24-48 godzin,
  • Badania krwi - m.in. hormony tarczycy, morfologia w kierunku anemii, elektrolity,
  • test ortostatyczny - diagnostyka POTS lub innych dysautonomii.

Postępowanie i leczenie

Leczenie zależy od przyczyny. W przypadkach fizjologicznych często wystarczy:

  • redukcja stresu,
  • odpowiednie nawodnienie,
  • unikanie stymulantów, takich jak kofeina i alkohol,
  • regularna aktywność fizyczna i zdrowy sen.

W przyczynach wysokiego pulsu związanych z dysfunkcją autonomiczną lub chorobami serca konieczna jest ocena kardiologiczna i możliwe leczenie farmakologiczne lub zabiegowe. Diagnostyka i leczenie POTS czy innych form przewlekłej tachykardii powinny być prowadzone przez lekarza kardiologa.

Jeśli masz częste epizody wysokiego pulsu lub towarzyszą im niepokojące objawy, skonsultuj się z kardiologiem - to najlepszy sposób, aby ustalić przyczynę i uniknąć potencjalnych powikłań!

Po wstaniu z łóżka wielu osobom „robi się ciemniej przed oczami” - pojawiają się błyski, plamki albo czarne mroczki. Często towarzyszy temu:

  • uczucie zawrotów głowy,
  • nagłe osłabienie,
  • uczucie, że może dojść do omdlenia.

Wymienione wyżej dolegliwości pojawiające się po przejściu do pozycji stojącej mogą być związane z zaburzeniami regulacji krążenia i nieprawidłową adaptacją organizmu do pionizacji. Jeśli sytuacje bliskie omdlenia regularnie się powtarzają, warto sprawdzić czy funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego jest prawidłowe.

Mroczki przed oczami przy wstawaniu - zdiagnozuj przyczyny - umów wizytę u kardiologa

lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

 

Dlaczego pojawiają się mroczki i zawroty głowy przy wstawaniu?

Niedociśnienie ortostatyczne

To stan, w którym po wstaniu dochodzi do gwałtownego spadku ciśnienia krwi, zanim organizm zdoła to ciśnienie przywrócić do wymaganych wartości. W prawidłowych warunkach układ krążenia szybko kompensuje zmianę pozycji i utrzymuje odpowiednie ciśnienie krwi oraz dopływ krwi do mózgu. Jeśli ten mechanizm jest upośledzony, dopływ krwi do mózgu może być chwilowo za mały - wtedy mogą pojawić się:

  • mroczki, ciemne plamy przed oczami,
  • zawroty głowy,
  • osłabienie,
  • uczucie dezorientacji.

Hipotensja ortostatyczna jest klinicznie definiowana jako spadek ciśnienia skurczowego o ≥20 mm Hg lub rozkurczowego o ≥10 mm Hg do kilku minut od pionizacji. Może przyczyniać się do tego m.in.: odwodnienie, przyjmowane leki, zaburzenia funkcjonowania układu nerwowego czy choroby przewlekłe.

U części osób problem polega na zbyt wolnej odpowiedzi organizmu na zmianę pozycji ciała. Za tę regulację odpowiada autonomiczny układ nerwowy - system, który „automatycznie” kontroluje pracę serca i napięcie naczyń krwionośnych.

Jeśli jego działanie jest zaburzone, krew po pionizacji może przez chwilę nie dopływać do mózgu w wystarczającej ilości. Taki stan określa się jako nietolerancję ortostatyczną i bywa on związany z tzw. dysautonomią, czyli zaburzeniami funkcjonowania układu nerwowego regulującego krążenie.

Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS)

W niektórych przypadkach po wstaniu do pozycji stojącej serce zaczyna bić zauważalnie szybciej, co jest jedną z cech POTS - stanu, w którym to przyspieszenie tętna jest głównym problemem. Pacjenci z POTS również często zgłaszają zawroty głowy, szybko narastające zmęczenie, mroczki przed oczami czy uczucie, że mogą za chwilę zemdleć.  Ten zespół bywa częściej rozpoznawany u młodych dorosłych, szczególnie kobiet, a jego objawy obserwowane są przez dłuższy czas (często przez wiele miesięcy). 

Kiedy warto zgłosić się do kardiologa?

Nie każde pojawienie się mroczków musi od razu oznaczać poważną chorobę kardiologiczną - czasami wyczerpujący i stresujący styl życia, odwodnienie czy przyjmowane leki mogą wpływać na odpowiedź organizmu na zmianę pozycji. Konsultacja z lekarzem kardiologiem jest szczególnie wskazana, jeśli:

  • objawy pojawiają się często lub nasilają się,
  • towarzyszy im szybkie bicie serca, trudności z koncentracją lub wyraźne uczucie bliskie omdlenia zmuszające do odpoczynku,
  • epizody powodują trudności w codziennym funkcjonowaniu (np. po wstaniu z łóżka, w pracy, podczas prowadzenia samochodu),
  • objawy nie ustępują po zmianie stylu życia czy modyfikacji leków.

Lekarz kardiolog może zaproponować odpowiednie badania, takie jak pomiar ciśnienia w różnych pozycjach, ciągłą analizę rytmu serca (np. Holter), test pochyleniowy („tilt table test”) czy ocenę funkcji autonomicznego układu nerwowego - po to, aby precyzyjnie zdiagnozować przyczynę objawów i zaplanować dalsze postępowanie. 

Obrzęki kończyn dolnych to nie tylko problem żylny

Obrzęk kończyn dolnych jest objawem klinicznym polegającym na nadmiernym gromadzeniu się płynu w przestrzeni śródmiąższowej tkanek. Choć często bywa kojarzony z przewlekłą niewydolnością żylną, w praktyce medycznej stanowi objaw o wieloczynnikowej etiologii i może odzwierciedlać zaburzenia dotyczące nie tylko naczyń żylnych, lecz również układu sercowo-naczyniowego, nerek, gospodarki hormonalnej oraz równowagi wodno-elektrolitowej.

Z tego względu utrzymujące się lub narastające obrzęki nóg wymagają szerszej oceny klinicznej.

Obrzęki nóg - zdiagnozuj przyczyny - umów wizytę u kardiologa

lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

 

Mechanizm powstawania obrzęku

Powstawanie obrzęku jest następstwem zaburzenia równowagi w zakresie:

  • ciśnienia hydrostatycznego w naczyniach włosowatych,
  • ciśnienia onkotycznego osocza,
  • przepuszczalności ścian naczyń,
  • odpływu żylnego i chłonnego,
  • regulacji objętości płynów ustrojowych przez nerki i układ hormonalny.

W warunkach prawidłowych mechanizmy te zapewniają utrzymanie równowagi między przestrzenią naczyniową a śródmiąższową. Ich zaburzenie prowadzi do przesięku płynu do tkanek, co klinicznie manifestuje się jako obrzęk - najczęściej widoczny w okolicach stóp i podudzi, gdzie działanie siły grawitacji sprzyja zaleganiu płynów.

Przewlekła niewydolność żylna - częsta, ale nie jedyna przyczyna

W przewlekłej niewydolności żylnej dochodzi do utrudnionego odpływu krwi żylnej z kończyn dolnych, co powoduje wzrost ciśnienia w układzie żylnym i przesiękanie płynu do tkanek.

Typowe cechy obrzęków pochodzenia żylnego obejmują:

  • nasilenie w godzinach wieczornych,
  • zmniejszenie po uniesieniu kończyn,
  • współistnienie żylaków, przebarwień skóry, zmian troficznych.

Podobny obraz kliniczny może jednak towarzyszyć także chorobom ogólnoustrojowym.

Obrzęki w przebiegu niewydolności serca

Jedną z istotnych przyczyn obrzęków kończyn dolnych jest niewydolność serca - stan, w którym serce nie jest w stanie zapewnić adekwatnego przepływu krwi w stosunku do potrzeb organizmu.

W przebiegu niewydolności serca dochodzi do:

  • zwiększenia ciśnienia w układzie żylnym,
  • zastoju krwi w krążeniu obwodowym,
  • aktywacji mechanizmów neurohormonalnych sprzyjających retencji sodu i wody.

Skutkiem jest uogólnione zatrzymywanie płynów i rozwój obrzęków, zwykle obustronnych i symetrycznych, obejmujących podudzia i stopy. Mogą im towarzyszyć inne objawy wskazujące na zaburzenia funkcji serca, takie jak duszność wysiłkowa lub spoczynkowa, zmniejszona tolerancja wysiłku, ortopnoe (konieczność spania w pozycji półsiedzącej) czy nykturia.

Zaburzenia nerkowe i retencja płynów

Nerki odgrywają kluczową rolę w regulacji objętości płynów ustrojowych. W chorobach nerek może dochodzić do zatrzymywania sodu i wody, obniżenia stężenia białek osocza oraz rozwoju uogólnionych obrzęków, niekiedy obejmujących również twarz i powieki.

Czynniki hormonalne i farmakologiczne

Obrzęki mogą występować również w przebiegu zaburzeń czynności tarczycy, wahań hormonalnych oraz podczas stosowania niektórych leków, takich jak antagoniści wapnia, glikokortykosteroidy czy preparaty hormonalne. Mechanizmy obejmują m.in. retencję sodu i wody lub rozszerzenie naczyń obwodowych.

Kiedy obrzęki nóg wymagają pilnej diagnostyki?

  • duszność,
  • ból w klatce piersiowej,
  • szybki przyrost masy ciała w krótkim czasie,
  • jednostronny, bolesny obrzęk podudzia,
  • istotne osłabienie ogólne.

Objawy te mogą wskazywać na stan wymagający pilnej oceny lekarskiej.

Znaczenie oceny kardiologicznej

W przypadku nawracających lub postępujących obrzęków kończyn dolnych, zwłaszcza gdy współistnieją objawy ze strony układu krążenia, zasadne jest rozważenie diagnostyki kardiologicznej. Obejmuje ona badanie przedmiotowe, ocenę elektrokardiograficzną (EKG), badanie echokardiograficzne oraz badania laboratoryjne wspierające ocenę funkcji serca i nerek.

Przewlekłe zmęczenie i szybka męczliwość to objawy, które wielu pacjentów często bagatelizuje. Mogą one występować codziennie lub pojawiać się po niewielkim wysiłku, nawet takim jak wchodzenie po schodach. Choć czasami wynikają z przepracowania czy stresu, w niektórych przypadkach mogą być wczesnym sygnałem problemu z sercem lub układem krążenia [1].

Warto reagować szybko. Wczesna diagnostyka pozwala nie tylko ustalić przyczynę objawów, ale też zapewnia spokój i możliwość wdrożenia leczenia tam, gdzie jest to konieczne. Badania pokazują, że pacjenci, którzy zgłaszają się na badania odpowiednio wcześnie, znacznie częściej otrzymują jasną odpowiedź i unikają niepotrzebnych komplikacji [2].

Przyczyny przewlekłego zmęczenia i szybkiej męczliwości

Przewlekłe zmęczenie i szybka męczliwość mogą mieć wiele źródeł. Poniżej opisujemy najważniejsze z nich w oparciu o aktualną literaturę naukową.

Umów wizytę teraz - do kardiologa przyjmującego w naszym szpitalu

lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

 

Przyczyny przewlekłego zmęczenia i szybkiej męczliwości

Przewlekłe zmęczenie i szybka męczliwość mogą mieć wiele źródeł. Poniżej opisujemy najważniejsze z nich w oparciu o aktualną literaturę naukową.

Zaburzenia układu sercowo-krążeniowego

Jedną z najważniejszych przyczyn jest niewystarczająca odpowiedź serca i układu krążenia na wysiłek. W artykule dotyczącym przewlekłej niewydolności serca opisano, że pacjenci często odczuwają nietolerancję wysiłku, zadyszkę i szybkie męczenie się nawet przy codziennych aktywnościach [3]. Mechanizmy obejmują m.in.:

  • ograniczoną zdolność serca do pompowania krwi,
  • zmniejszoną pojemność minutową,
  • zaburzenia metabolizmu mięśni szkieletowych.

Również w przypadku Chronic Fatigue Syndrome (CFS) obserwuje się zaburzenia autonomicznej regulacji układu krążenia, w tym ortostatyczną nietolerancję i spadki ciśnienia krwi, co może prowadzić do uczucia zmęczenia i osłabienia [1].

Nietolerancja chronotropowa

Nietolerancja chronotropowa to sytuacja, w której serce nie zwiększa odpowiednio częstości skurczów podczas wysiłku [4]. Skutkuje to:

  • szybkim zmęczeniem już przy niewielkim wysiłku,
  • ograniczoną tolerancją aktywności fizycznej,
  • uczuciem osłabienia i braku energii.

To zjawisko może występować zarówno u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, jak i u osób z dysautonomią lub zespołem przewlekłego zmęczenia.

Dysautonomia i zaburzenia autonomicznej regulacji serca

Nieprawidłowa regulacja układu współczulnego i przywspółczulnego może powodować zmęczenie, zawroty głowy i szybkie męczenie się. Osoby z CFS często mają nadmierną aktywność współczulną, co prowadzi do:

  • przyspieszonego tętna w spoczynku,
  • nadmiernej reakcji na wysiłek fizyczny,
  • uczucia osłabienia i braku energii [1][2].

Problemy metaboliczne i hormonalne

Przewlekłe zmęczenie może wynikać także z zaburzeń metabolicznych lub hormonalnych:

  • Nadczynność tarczycy – przyspiesza metabolizm i powoduje szybkie męczenie się, kołatanie serca i utratę wagi.
  • Anemia – zmniejszona liczba czerwonych krwinek ogranicza dostarczanie tlenu do mięśni i mózgu, co skutkuje uczuciem przewlekłego zmęczenia.
  • Niedobory witamin i elektrolitów – mogą nasilać osłabienie i szybkie męczenie się [1][2].

Czynniki psychologiczne i stres

Stres, lęk i przewlekłe napięcie emocjonalne mogą nasilać odczuwanie zmęczenia i ograniczać tolerancję wysiłku. Mechanizm ten jest częściowo związany z nadwrażliwością układu nerwowego na sygnały płynące z serca i mięśni [4]. Osoby zestresowane mogą szybciej odczuwać brak energii, a codzienne czynności wydają się bardziej wyczerpujące.

Zaburzenia oddechowe i układu krążenia

Czasem zmęczenie jest wynikiem niewystarczającej podaży tlenu do organizmu. Może to występować w:

  • przewlekłej niewydolności serca,
  • niewydolności płuc,
  • niedotlenieniu mięśni podczas wysiłku [3].

Dlaczego wczesna diagnostyka jest tak ważna?

Wszystkie powyższe przyczyny – od niewydolności serca po zaburzenia hormonalne – mogą prowadzić do poważnych konsekwencji, jeśli nie zostaną wcześnie wykryte. Wczesna diagnostyka pozwala:

  • zidentyfikować przyczynę zmęczenia,
  • wdrożyć leczenie zanim pojawią się powikłania,
  • uniknąć długotrwałego dyskomfortu i pogorszenia jakości życia,
  • uspokoić pacjenta, jeśli wyniki badań są prawidłowe [2][3].

Badania sugerują, że szybkie wykonanie podstawowych badań sercowych, takich jak EKG, echo serca czy próby wysiłkowe, pozwala w większości przypadków ustalić diagnozę i wprowadzić odpowiednie leczenie [1][3].

Konsultacja kardiologiczna

Przewlekłe zmęczenie i szybka męczliwość mogą mieć różne przyczyny – od problemów sercowo-krążeniowych, przez zaburzenia hormonalne, po nadwrażliwość układu nerwowego i stres. Nie warto odkładać wizyty lekarskiej – wczesna diagnostyka daje największe szanse na ustalenie przyczyny i poprawę jakości życia. Jeśli zauważasz u siebie przewlekłe zmęczenie lub szybkie męczenie się przy niewielkim wysiłku, zgłoś się do lekarza i wykonaj podstawowe badania.

Źródła

[1] Cardiovascular characteristics of chronic fatigue syndrome. PubMed Central (PMC5772628).
[2] Responses to Exercise Differ For Chronic Fatigue Syndrome and Healthy Controls. PubMed Central (PMC3319493).
[3] Exercise intolerance and fatigue in chronic heart failure. PubMed Central (PMC7672669).
[4] Chronotropic Intolerance. PubMed Central (PMC6439478).

Omdlenie to objaw, który często budzi niepokój pacjentów. W większości przypadków ma ono łagodną przyczynę, jednak czasami może być sygnałem poważnych zaburzeń pracy serca. Kluczowe jest odróżnienie sytuacji niegroźnych od tych, które wymagają pilnej konsultacji kardiologicznej i pogłębionej diagnostyki. Poniżej wyjaśniamy, czym jest omdlenie, jakie są jego przyczyny oraz kiedy należy zgłosić się do kardiologa.

Czym jest omdlenie?

Omdlenie (syncope) to nagła, krótkotrwała utrata przytomności spowodowana przejściowym zmniejszeniem przepływu krwi przez mózg. Charakteryzuje się szybkim początkiem, krótkim czasem trwania i samoistnym, całkowitym powrotem świadomości.  Mechanizmem jest chwilowe niedokrwienie mózgu, zwykle wynikające ze spadku ciśnienia tętniczego lub zaburzeń pracy serca.

Należy odróżnić omdlenie od stanu przedomdleniowego (uczucie słabości, mroczki przed oczami, zawroty głowy bez utraty przytomności), który może poprzedzać właściwy epizod utraty świadomości.

Omdlenia - zdiagnozuj przyczyny kardiologiczne - umów wizytę

lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


lek. Anna Zimmer-Kałamacka - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych


dr n. med. Beata Róg - spec. kardiolog, chorób wewnętrznych

 

Główne przyczyny omdleń

1. Omdlenia odruchowe (wazowagalne)

To najczęstszy typ omdleń. Są wynikiem nadmiernej reakcji układu nerwowego, prowadzącej do rozszerzenia naczyń i zwolnienia akcji serca. Mogą wystąpić w stresie, bólu, dusznym pomieszczeniu czy podczas długiego stania. Zwykle mają łagodny przebieg [1].

2. Omdlenia ortostatyczne

Pojawiają się przy gwałtownej zmianie pozycji ciała (np. szybkie wstanie z łóżka). Dochodzi wtedy do spadku ciśnienia tętniczego i przejściowego niedokrwienia mózgu. Częstsze u osób starszych oraz przy odwodnieniu lub stosowaniu niektórych leków.

3. Omdlenia kardiogenne

Najgroźniejsza grupa omdleń, związana z chorobami serca - zaburzeniami rytmu, wadami zastawkowymi, kardiomiopatiami czy chorobą niedokrwienną serca. Omdlenia o tej etiologii wiążą się z większym ryzykiem poważnych powikłań i wymagają pilnej diagnostyki. 

Kiedy omdlenie może mieć przyczynę sercową?

Istnieją tzw. „czerwone flagi”, które zwiększają prawdopodobieństwo kardiogennego podłoża omdlenia:

  • omdlenie podczas wysiłku fizycznego lub w pozycji leżącej,
  • nagła utrata przytomności bez objawów ostrzegawczych,
  • kołatanie serca przed omdleniem,
  • ból w klatce piersiowej lub duszność,
  • stwierdzona choroba serca w wywiadzie,
  • nagłe zgony sercowe w rodzinie,
  • nieprawidłowy wynik badania EKG.

Jak wygląda diagnostyka po omdleniu?

Wywiad i badanie fizykalne

Podstawą jest dokładny opis okoliczności zdarzenia: pozycja ciała, wysiłek, stres, objawy poprzedzające. Lekarz mierzy także ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej.

Elektrokardiogram (EKG)

EKG to badanie obowiązkowe u każdego pacjenta po omdleniu. Pozwala wykryć zaburzenia przewodzenia, arytmie czy cechy niedokrwienia serca. 

Dalsze badania kardiologiczne

  • Holter EKG - długotrwała rejestracja rytmu serca,
  • echokardiografia - ocena budowy i pracy serca,
  • test pochyleniowy - przy podejrzeniu omdleń odruchowych,
  • implantowalny rejestrator rytmu (ILR) - przy rzadkich, niewyjaśnionych epizodach.

Kiedy konieczna jest konsultacja kardiologiczna?

Konsultacja specjalisty kardiologa jest wskazana szczególnie wtedy, gdy:

  • omdlenie wystąpiło podczas wysiłku,
  • towarzyszył mu ból w klatce piersiowej lub kołatanie serca,
  • pacjent ma rozpoznaną chorobę serca,
  • w EKG stwierdzono nieprawidłowości,
  • omdlenia nawracają i ich przyczyna nie jest jasna. 

Dlaczego nie wolno lekceważyć omdleń?

Omdlenia o podłożu sercowym mogą prowadzić do groźnych powikłań, w tym nagłego zatrzymania krążenia. Wczesna diagnostyka pozwala wykryć zaburzenia rytmu serca, wady strukturalne czy inne schorzenia wymagające leczenia. Odpowiednie postępowanie znacząco zmniejsza ryzyko poważnych zdarzeń sercowych. 

Omdlenie to objaw, którego nie należy ignorować. Wiele epizodów ma łagodny charakter, ale obecność objawów alarmowych powinna skłonić do pilnej konsultacji kardiologicznej. Szybka diagnostyka umożliwia wykrycie poważnych chorób serca i zapobiega groźnym następstwom.

Źródła:
[1] Wytyczne ESC dotyczące diagnostyki i postępowania w omdleniach (European Society of Cardiology).

Nadmierna senność w ciągu dnia (EDS, excessive daytime sleepiness), pomimo tego, że występuje dość powszechnie i dość często kojarzona jest z przepracowaniem i stresem, w ujęciu medycznym zawsze powinna być traktowana poważnie. Jest to szczególnie ważne, jeżeli uczucie senności i zmęczenia towarzyszy większości dni tygodnia i utrzymuje się pomimo zapewnienia organizmowi wystarczającej ilości snu. Objawy nadmiernej senności (hipersomnii) i zmęczenia czasami mogą wskazywać na zaburzenia hormonalne, narkolepsję lub rozwój przewlekłej choroby osłabiającej organizm i powodującej uczucie wyczerpania. Czasami problem wynika z niewykrytych zaburzeń oddychania w trakcie snu lub przyjmowania niektórych leków. Ważne jest, aby właściwie rozpoznać oznaki nieprawidłowo nadmiernej senności, a następnie wiedzieć, do jakiego lekarza się udać, by zidentyfikować przyczyny tego stanu. Z poniższego tekstu dowiesz się, jakie są najczęstsze przyczyny senności w ciągu dnia, kiedy może ona wynikać z chorób tarczycy, fibromialgii czy innych schorzeń oraz w jaki sposób można to zbadać. 

W treści artykułu znajdziesz nazwiska lekarzy, którzy zbadaja potencjalne przyczyny nadmiernej senności i/lub zmęczenia. 
Czytaj więcej...

Kontakt

ul. Dworska 1B/LU1, 30-314 Kraków
Poradnie Szpital Dworska - Nowa Ortopedia
Rejestracja Pacjenta
rejestracja@dworska.pl
Oddział Chirurgii Jednego Dnia
Sekretariat oddziału
12 396 43 11
sekretariatmedyczny@dworska.pl
Szpital Dworska - Kraków

Godziny otwarcia

Poniedziałek:
7:30 - 20:30
Wtorek:
7:30 - 20:30
Środa:
7:30 - 20:30
Czwartek:
7:30 - 20:30
Piątek:
7:30 - 20:30
Sobota:
7:30 - 14:00
Niedziela:
nieczynne


Szpital roku 2025

Miejsce przyjazne rodzinom z dziećmi
lokalizacja parkingu

Parking koło Szpitala Dworska - wjazd od ulicy Bułhaka