ZADZWOŃ DO NAS - 12 352 25 25

Korekcja kyfozy w przypadkach skrzywień bardzo zaawansowanych odbywa się z dwóch dostępów – tylnego i przedniego. Najpierw wykonuje się dostęp przedni do kręgosłupa, który dla ścisłości, przeprowadzany jest z boku, w przestrzeniach międzyżebrowych często z wycięciem jednego żebra. Z tego dostępu odsłania się kręgosłup piersiowy i usuwa dyski międzykręgowe na kilku poziomach, co zwiększa ruchomość kręgosłupa i daje szansę znacznie lepszej korekcji już z dostępu tylnego. W przestrzeniach po usuniętych dyskach umieszcza się przeszczepy kostne lub specjalnie do tego przeznaczone implanty.

Po uwolnieniu przednim odwraca się pacjenta na brzuch i z dostępu tylnego wprowadza się śruby transpedikularne i dokonuje korekcji i stabilizacji na prętach.

1. RTG przed - projekcja AP.
2. RTG przed - projekcja boczna.

19

3/4. Sylwetka przed leczeniem.

20

5/6.  Sylwetka przed leczeniem.

21

7. RTG po - projekcja boczna. 
8. RTG po - projekcja AP.

22

9/10/11. Sylwetka po korekcji.

23

Zdjęcia RTG i przed i po leczeniu innego przypadku skrzywienia kifotycznego kręgosłupa:
 

12. RTG po - projekcja boczna.
13. RTG przed AP. 

24

14. RTG po AP.
15. RTG po - projekcja boczna.

25

Toczeń rumieniowaty układowy (TRU) jest to choroba autoimmunologiczna. Pomimo licznych badań w czasie ostatnich lat, pochodzenie choroby pozostaje nieznane. Pierwsze wzmianki na temat dolegliwości na twarzy przypominających „ugryzienie wilka” pochodzą z XIII wieku, a historia związana z TRU jest długa i zawiła. Na początku traktowana była wyłącznie jako choroba dermatologiczna. W 1895 roku Cazenave wraz ze swoimi współpracownikami sklasyfikowali ją jako lupus erythemateaux, czyli jako chorobę dotyczącą skóry. Jednak w tym samym czasie pojawiły się pierwsze zmianki o tym, że TRU być może należy postrzegać jako chorobę systemową, wieloukładową, ponieważ towarzyszą jej inne objawy, takie jak gorączka, anemia itp. Na początku XX wieku zaczęto również zwracać uwagę na zmiany w nerkach, jako te, które często mogą przyczyniać się do śmierci chorego na TRU. Ostatecznie stwierdzono, że choroba może być związana z prawie każdym narządem. Charakteryzuje się naprzemiennymi okresami remisji oraz nawrotami. Pojawia się najczęściej u kobiet w wieku reprodukcyjnym, ale może wystąpić w każdym okresie od pierwszego do dziewięćdziesiątego roku życia. Istotne jest rozróżnienie między aktywnymi fazami tocznia spowodowanymi mechanizmami zapalnymi oraz zakrzepowymi, a przewlekłymi okresami choroby. Schorzenie związana jest z udziałem różnego typu autoprzeciwciał, które pomagają we wskazaniu rozpoznania. Monitorowanie jej przebiegu przeprowadza się często z wykorzystaniem skali aktywności choroby tzw. BILAG, czyli oceny obecności przeciwciał skierowanych przeciw dsDNA oraz stężenia składowych C3 i C4 dopełniacza.

 

Umów wizytę teraz - do lekarza specjalizującego się w leczeniu tocznia rumieniowatego w naszym szpitalu

lek. Anna Ficek - spec. reumatolog


lek.med. Anna Ficek - spec. reumatolog

 

Czy toczeń jest dziedziczny?

Przypuszcza się, że za wystąpienie choroby odpowiedzialnych jest kilka czynników. Predyspozycja genetyczna jest jednym z nich, ale nie wystarczającym. Jest to szczególnie zauważalne w przypadku bliźniąt. Wykazano, że ryzyko tocznia u bliźniąt jednojajowych wynosi 25 proc., natomiast u dwujajowych wynosi od 2-5 proc. Toczeń może się też pojawić u osób u których w rodzinnie nie było przypadków zachorowalności. Sprzyjającymi warunkami rozwojowymi toczenia są czynniki hormonalne, środowiskowe oraz immunologiczne.

Przyczyny toczenia rumieniowatego układowego

- promieniowanie UV (u niektórych osób światło słoneczne może wywołać zmiany w obszarze skóry lub reakcję wewnętrzną);

- przebyte infekcje ( w toku niektórych zakażeń może rozwijać się toczeń. Przykładem są wirusy cytomegalii, Epsteina-Barr lub HCV);

- zaburzenia gospodarki hormonalnej (przede wszystkim u kobiet);

- zażywanie niektórych leków ( antybiotyki, leki na układ krwionośny);

- stres;

- dieta wysokotłuszczowa;

- palenie tytoniu;

- niektóre toksyny;

- brak wysiłku fizycznego .

Objawy toczenia rumieniowatego układowego

Najczęstszym objawem towarzyszącym chorym jest męczliwość. Oprócz tego charakterystycznymi objawami są gorączka, limfadenopatia oraz utrata masy ciała. Diagnostyka różnicowa tych objawów jest obszerna i obejmuje zarówno procesy zapalne, jak i nowotworowe. Występujące objawy można podzielić na:

- Objawy mięśniowo-szkieletowe związane z bólami stawów oraz z poranną sztywnością lub obrzękiem stawów. U większości pacjentów nie występuje deformacja stawów, ale u niektórych dochodzi do rozwoju artropatii Jaccouda, która jest odwracalną artropatią związaną z wiotkością torebki stawowej.

- Objawy skórne związane z pojawieniem się rumienia w kształcie motyla. U chorych może wystąpić zmiana skórna, powstała na skutek nadwrażliwości na światło i może się utrzymywać przez kilka tygodni nawet po krótkiej ekspozycji na słońce. Do innych charakterystycznych objawów skórnych należy objaw Raynaud, który wynika z odruchowych skurczów naczyń obwodowych kończyn, livedo reticularis posiadające siatkowaty układ zmian, które częściej pojawiają się u pacjentów z zespołem antyfosfolipidowym (APS), które spowodowane jest stanem zapalnym tkanki podskórnej przyczyniające się do rozwoju bolesnych guzków skóry oraz łysienie, które może być zarówno rozsiane oraz plackowate.

- Objawy ze strony układu oddechowego związane z pojawieniem się bólu w klatce piersiowej przy wdechu, najczęściej przy zapaleniu opłucnej. Może wynikać z aktywności choroby, zatorowości płucnej lub wtórnym zakażeniem i wtedy wymagane jest uważne badanie w celu wyjaśnienia przyczyny. Do mniej spotykanych objawów objawów ze strony układu oddechowego zalicza się zapalenie płuc, krwotok płucny oraz nadciśnienie płucne.

- Objawy ze strony układu krążenia związane najczęściej z zapaleniem osierdzia. Rzadziej może wystąpić zapalenie mięśnia sercowego mogące objawiać się arytmią oraz niewydolnością serca. Innym mniej spotykanymi powikłaniami jest rozwój atypowych jałowych rozrostów na zastawkach serca tzw. zapalenie wsierdzia Libmana-Sacksa. Może ono przyczynić się do niewydolności serca, dysfunkcji zastawek, epizodów zatorowych a także infekcyjnym zapaleniem wsierdzia.

- Objawy ze strony układu pokarmowego związane z owrzodzeniem jamy ustnej, bólem brzucha, nudnościami, wymiotami lub biegunką. Najcięższym powikłaniem żołądkowo-jelitowym jest zapalenie naczyń jelita, ze względu na ryzyko progresji do niedokrwienia oraz perforacji. Do innych objawów brzusznych zalicza się aseptyczne zapalenie otrzewnej, podostra niedrożność jelit, zapalenie wątroby, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, enteropatia z utratą białka, zapalenie trzustki i wodobrzusze.

- Choroby nerek związane ze zmianami w nerkach.

- Objawy ze strony układu nerwowego. Toczeń może powodować zaburzenia lękowe, bóle głowy, problemy z widzeniem, napady drgawek oraz zaburzenia psychiczne.

- Objawy ze strony układu rozrodczego u kobiet w wieku reprodukcyjnym. Pacjentki mogą zgłaszać nawrotowe poronienia, szczególnie w fazie choroby. Jest prawdopodobieństwo podwyższonego ryzyka martwych urodzeń lub przedwczesnego porodu albo urodzenia dziecka z wewnątrzmacicznym zahamowaniem wzrostu.

Przebieg leczenia

Jedną z ważniejszych oznak mogących wskazywać na rozpoznanie tocznia jest leukopenia w badaniu krwi pełnej. Mogą również występować niedokrwistość oraz małopłytkowość. Inną istotną cechą jest różnica między nieproporcjonalnie podwyższonym OB., a niskim lub prawidłowym CRP. U pacjentów z przeciwciałami antyfosfolipidowymi można zauważyć wydłużenie czasu aktywowanej protrombiny (APTT), który nie podlega normalizacji po zmieszaniu z osoczem prawidłowym, czego można spodziewać się w sytuacji niedoborów składników kaskady krzepnięcia. Stężenia składników C3 i C4 dopełniacza mogą mieć niski poziom ze względu na zmniejszone wytwarzanie oraz większe zapotrzebowanie szczególnie w czasie aktywności choroby.

W leczeniu tocznia przydatne są :

- niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), do których należy łagodzenie bólu oraz sztywność stawów;

- kremy, maści oraz olejki chroniące przed promieniowaniem UV;

- kortykosteroidy leki stosowane w leczeniu TRU, podaje się je doustnie oraz dożylnie;

- immunosupresyjne leki stosowane u pacjentów, u których leczenie kortykosteroidami nie przyniosło poprawy, lub w celu zmniejszenia dawki steroidów.  

- leki wpływające na gospodarkę lipidową.

Bibliografia :

1. https://podyplomie.pl

2. https://www.medistore.com.pl

3. Daca A., Bryl E. Toczeń rumieniowaty układowy — kryteria diagnostyczne i kliniczne skale oceny aktywności choroby — rys historyczny. Forum Medycyny Rodzinnej 2013, tom 7, nr 5, 225–243.

Badanie ultrasonograficzne (USG) płuc – jest to jedna z technik diagnostyki nieinwazyjnej wykorzystująca w badaniu fale ultradźwiękowe. Poszczególne fale ultradźwiękowe są przenoszone pomiędzy ośrodki różniące się gęstością. W ten sposób zostają uwidocznione poszczególne elementy płuc. Wzajemne oddziaływanie pomiędzy powietrzem, a płynem surowiczym i opłucną tworzą charakterystyczne artefakty. Ponadto takie badanie może dostarczyć wielu informacji diagnostycznych na temat chorób płuc takich jak obrzęk płuc, zapalenie płuc, zatorowość płuc, przewlekła obturacyjna choroba dróg oddechowych oraz w odma opłucnej. Jest to technika zbliżona pod względem czułości do tomografii komputerowej. Przy zastosowaniu tej techniki należy pamiętać że samo badanie fizyczne płuc jest poważnym wyzwaniem. Jest to w dużej mierze spowodowane niewystarczająco mocnymi parametrami stetoskopu. Na przykład do wykrywania niewydolności serca lub do wykrywania zapalenia płuc samo osłuchiwanie ma niską czułość. Oczywiście w tych sytuacjach można zastosować tomografię komputerową jednak w celu wykonania tego badania należy przywieźć ciężko chorego pacjenta oraz powinno się wykonać kontrast. Dlatego korzystniejszym rozwiązaniem i mniej problematycznym jest badanie ultrasonograficzne płuc. Metoda ta pozwala w ciągu kilku minut stwierdzić przyczynę ostrej niewydolności płuc przy łóżku chorego. Ma zastosowanie na oddziałach ratunkowych oraz oddziałach intensywnej terapii. Fale ultradźwiękowe nie wykazują szkodliwego oddziaływania na pacjenta. Dzięki temu można także USG wielokrotnie powtarzać w celu sprawdzania postępu choroby oraz rezultatu terapii.

 

Umów wizytę teraz - do lekarza wykonującego USG płuc się w naszym szpitalu

lek. Jolanta Hauer - spec. chirurg ogólny II , torakochirurg


lek.med. Jolanta Hauer - spec. chirurg ogólny II, torakochirurg

dr n.med. Łukasz Hauer - torakochirurg


dr n.med.  Łukasz Hauer - spec. chirurg ogólny, torakochirurg

 

POC USG płuc

Rozwój technologiczny umożliwił produkcję ultrasonografów o wysokiej jakości i małych rozmiarach. Te gabaryty pozwalają na wykonanie badania nawet w niedogodnych warunkach lub ciasnych pomieszczeniach oraz w karetkach pogotowia. Takie przyłóżkowe wykonanie badania USG jest nazywane POC USG ( ang. point-of-care USG), czyli uproszczone i znacznie szybsze badanie USG. Pozwala na uzyskanie szczegółowych informacji na temat stanu pacjenta w danym momencie. Badanie to nie jest szkodliwe dla pacjenta jak i dla badającego i może być wykorzystane w jednej z trzech sytuacji takich jak zagrożenie życia pacjenta (uraz, wstrząs, ostra niewydolność oddechowa). Drugi przypadek gdzie POC USG można użyć to ocena różnych aspektów stanu medycznego (wolemia lub ocena stanu płuc w czasie ciąży). Trzeci przypadek to USG POC jako narzędzie monitorowania, które zgodnie ze sposobem tradycyjnym wykonywane jest „na ślepo”. Przede wszystkim do zabiegów takich jak kaniulacja naczyń, leczenie bólu , a także anestezja regionalna.

Wskazania do wykonania USG płuc

- podejrzenie uszkodzenia płuc w wyniku urazu w obrębie klatki piersiowej;

- podejrzenie występowania zmian zapalnych płuc lub opłucnej;

- w celu dalszej diagnostyki odmy opłucnej lub zmian radiologicznych;

- w przypadku ciąży, kiedy nie można wykonać RTG płuc;

- w celu obserwacji oraz monitoringu dolegliwości związanych z płucami;

- występowanie u pacjenta uporczywego kaszlu oraz bólów w okolicy klatki piersiowej;

- choroby genetyczne związane m.in. z nowotworem płuc lub przewlekłą obturacją płuc.

- w sytuacji podejrzenia zalegania zbyt dużej ilości płynu w płucach;

- w przypadku stwierdzenia obrzęku płuc lub zatorowości płucnej.

Co jest widoczne podczas USG płuc

W prawidłowym obrazie płuc u osób zdrowych przykładając głowicę ultrasonograficzną do ściany klatki piersiowej podłużnie, w dowolnym obszarze widoczny jest prawie identyczny obraz. Można zaobserwować kolejno następujące struktury: tkankę podskórną, warstwę mięśni, powięź wewnątrzpiersiową oraz linię opłucnej. W ścianie klatki piersiowej poniżej tkanek miękkich znajdują się żebra z charakterystycznym cieniem akustycznym. Przy podłużnym przyłożeniu głowicy uzyskuje się obraz określany jako tzw. „objaw nietoperza”. Do widocznych struktur zalicza się także linia opłucnej w której skład wchodzi m.in. opłucna ścienna i płucna, a także płyn pomiędzy tymi błonami. Poniżej linii znajdują się jednorodne echogenne odbicia bez możliwości wskazania jakichkolwiek struktur oraz kilka artefaktów ultrasonograficznych widocznych w obrazie prawidłowym. Artefakty fizjologiczne oraz patologiczne pochodzą z opłucnej i są jednym z ważniejszych elementów przy ultrasonografii płuc. Dzieli się je na artefekty statystyczne oraz dynamiczne, a także takie które są charakterystyczne dla zmian zapalnych płuc.

Aparatura do USG płuc

Właściwy wybór aparatu USG płuc w znacznym stopniu zależy od miejsca wykonywania badania. Może to być diagnostyka przedszpitalna, na miejscu wypadku lub w środku transportu sanitarnego, czyli hand – held’’. W skład aparatu ultrasonograficznego wchodzi emitera oraz odbiornik fali ultradźwiękowej. Emiterem jest przetwornik znajdujący się w głowicy, który wysyła falę o danej częstotliwości w stronę badanego ośrodka. Taka fala trafia do płuc rozchodzi się oraz odbija na granicy ośrodka tzn na granicy tkanek miękkich i wraca spowrotem do odbiornika i jest widoczna w postaci obrazu na monitorze. W budowie aparatu do USG płuc jednym z ważniejszych elementów jest głowica, która może być konweksowa, liniowa lub sektorowa. W szpitalach na oddziałach ratunkowych lub na oddziałach intensywnej terapii powinien znajdować się aparat z możliwością wymiany każdej z wymienionych głowic. Taki wybór konkretnej głowicy pozwala na wykorzystanie aparatu w sytuacjach nagłych jak i w momencie kiedy nie ma potrzeby pośpiechu. Głowica konweksowa oraz sektorowa są stosowane w celu obserwacji głębszych warstw w płucach. Podczas zastosowania głowic konweksowych używa się ustawienia do badania jamy brzusznej. Do głowic sektorowych stosuje się ustawienia do badań serca lub jamy brzusznej. Natomiast głowica liniowa jest wykorzystywana do obserwacji płytkich warstw. W trakcie wykorzystywania głowic liniowych osiąga się znacznie precyzyjne obrazy struktur. Dzięki czemu pozwala to dokładnie ocenić linię opłucnej, zmiany zapalne oraz ogniskowe bezpośrednio przylegające do opłucnej. Nie wszystkie aparaty USG są zaopatrzone w tzw. presety, czyli wstępne ustawienia przeznaczone przezklatkowemu badaniu płuc.

Przygotowanie do badania

Badanie ultrasonograficzne płuc nie wymaga szczególnego przygotowania. Zaleca się przed przystąpieniem do badania wykonać zdjęcie rentgenowskie oraz tomografię komputerową. Do badania lekarz poprosi pacjenta o odsłonięcie klatki piersiowej. Zaleca się zabranie ze sobą do lekarza wcześniejsze wyniki wykonywanych badań.

Przebieg badania

W trakcie badania pacjent powinien znajdować się w pozycji leżącej. Przed przyłożeniem głowicy ultrasonograficznej lekarz nakłada żel. Następnie oceniane są poszczególne segmenty obu płuc przesuwając głowice wzdłuż międzyżebrzy unikając fragmentów kostnych. Przezklatkowe USG płuc polega na analizie artefaktów tworzących się na granicy ośrodków o różnej częstotliwości dla fal ultradźwiękowych. Badanie jest nieszkodliwe oraz bezbolesne. Cały przebieg badania trwa około 15- 20 min i wraz z wywiadem, badaniem fizykalnym oraz wynikami innych badań dodatkowych pozwala wskazać właściwe rozpoznanie.

Bibliografia:

1. Kosiak W. Ultrasonograf stetoskopem w anestezjologii i medycynie ratunkowej: mit czy rzeczywistość? Część 1. Obraz prawidłowy i podstawy diagnostyki ultrasonograficznej płuc. Anestezjologia i Ratownictwo 2010, 4: 99-110

2. Nowakowski P. Ultrasonografia point-of-care u pacjentów w stanach nagłych. OGÓLNOPOLSKI PRZEGLĄD MEDYCZNY. Technika – Technologia 2017,4 : 46- 53

3. Gargani L. Volpicelli G. How I do it: Lung ultrasound. Gargani and Volpicelli Cardiovascular Ultrasound 2014, 12,25: 3-10

Cena usługi: 260

Biopsja to rodzaj zabiegu diagnostycznego, podczas którego pobierany jest materiał biologiczny z narządu sugerującego obecność zmian nowotworowych. Tak pobrany fragment tkanki jest podawany dalszej ocenie histopatologicznej pod mikroskopem. Najczęściej cały proces biopsji tarczycy przeprowadza się przy zastosowaniu aparatu ultrasonograficznego (USG). Chirurg wykonujący biopsję musi mieć na uwadze, że miejscowy rozsiew nowotworu może nastąpić przez otwarcie pseudotorebki guza, otwarcie przedziału mięśniowego, pobieranie wzdłuż anatomicznych płaszczyzn, wytworzenie krwiaka, który rozprzestrzeni się zewnątrz przedziałowo. Biopsja diagnostyczna jest niezbędnym elementem dla zaplanowania dalszego przebiegu leczenia w przypadku podejrzanych oraz budzących niepokój zmian tarczycy. Biopsja powinna być poprzedzona wykonaniem badań obrazowych (tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego), gdyż wykonana przed badaniem obrazowym może spowodować znaczne zniekształcenie obrazu radiologicznego zmniejszając użyteczność oceny miejscowej nowotworu. 

 

Umów wizytę teraz - do lekarza wykonującego biopsję tarczycy w naszym szpitalu

lek. Jolanta Hauer - spec. chirurg ogólny II , torakochirurg


lek.med. Jolanta Hauer - spec. chirurg ogólny II, torakochirurg

dr n.med. Łukasz Hauer - torakochirurg


dr n.med.  Łukasz Hauer - spec. chirurg ogólny, torakochirurg

 

Rodzaje biopsji tarczycy

Do biopsji tarczycy zaliczane są tzw. zamknięte rodzaje 

- biopsja aspiracyjna cienkoigłowa 

- biopsja gruboigłowa tarczycy

Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa

Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa tarczycy została dosyć dawno odkryta bo w roku 1930 w Nowym Jorku. Jest metodą diagnostyki, umożliwiającą ocenę mikroskopową zmienionych chorobowo tkanek. W głównej mierze polega na pobraniu fragmentu materiału komórkowego przez nakłucia badanego narządu. Do tego celu stosuje się cienką igłę o wymiarach około 0,4 mm. Pobrany materiał jest rozmazywany na szkiełku, barwiony i poddawany ocenie cytopatologa, który potrafi trafnie rozpoznać chorobę z drobnego, często nawet kilkukomórkowego preparatu. Jest to skuteczna, mało inwazyjna metoda dzięki której można z łatwością ocenić i rozpoznać łagodne jak i złośliwe zmiany w obrębie tarczycy. Dzięki biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej celowanym skojarzonym z ultrasonografią udało się rozpoznać wiele wczesnych chorób nowotworowych. Biopsja cienkoigłowa, poza ukłuciem jest całkowicie niebolesna i nie wymaga żadnych środków przeciwbólowych ani przed, ani po jej wykonaniu, a u większości chorych przypomina zastrzyk domięśniowy, tylko że w nietypowym miejscu. 

Wskazania do biopsji cienkoigłowej tarczycy

- podczas badania USG wskazano zmiany takie jak mikrozwapnienia lub naciekanie tkanek;

- u pacjenta w rodzinnie stwierdzono choroby związane z gruczołem tarczycy;

- wykazano u pacjenta powiększenie węzłów chłonnych wskazujące na problemy z tarczycą;

- pacjent był narażony na promieniowanie jonizujące.

Biopsja gruboigłowa tarczycy

Biopsja gruboigłowa jest metodą odkrytą w latach 90-tych. Polega na pobraniu od pacjenta materiału tkankowego, a nie tylko komórkowego (cytologicznego). Badanie to wykonuje się stosując znieczulenie miejscowe oraz technikę obrazową taką jak USG lub MMR. Do przeprowadzenia biopsji gruboigłowej potrzebne są m.in. działo biopsyjne (narzędzie do pobierania wycinków) oraz igła o sporej średnicy. Takie rozmiary igły pozwalają na głębsze wniknięcie do tkanek. W ten sposób uruchomiony zostaje mechanizm spustowy, pozwalający wbicie igły do wnętrza na około 2 do 3 cm głębokości i pobranie wycinka. Najczęściej pobiera się kilka wycinków w celu prawidłowego rozpoznania cech raka mających wpływ na leczenie. 

Wskazania do biopsji gruboigłowej tarczycy

- w przypadku zdiagnozowania guza z podejrzeniem nowotworu złośliwego

- badanie USG pokazuje zmiany podskórne 

- obciążenie genetyczne, związane z chorobami nowotworowymi zwłaszcza złośliwymi tarczycy w rodzinnie pacjenta 

Przebieg badania biopsji tarczycy

- Zabieg wykonuje się w poradni lekarskiej. Nie jest konieczne leżenie w szpitalu. 

- Czas całego zabiegu zwykle zależy od ilości nakłuwanych guzków. Zwykle trwa od 5 do 20 min.

- W przypadku przyjmowania leków przeciwzakrzepowych oraz pojawienia się kaszlu lub wystąpienia innych uciążliwych dolegliwości należy to niezwłocznie zgłosić lekarzowi przed zabiegiem.

- Przed badaniem należy zdjąć górną część garderoby, biżuterię, a także ozdoby do włosów z tylnej części głowy.

- W trakcie wykonywania biopsji pacjent powinien leżeć na wznak nieruchomo ( z głową odchyloną do tyłu). 

-  Przed zabiegiem lekarz dokonuje dezynfekcji skóry szyi pacjenta i pod kontrolą USG nakłuwa odpowiednie miejsce. 

- Podczas zabiegu najlepiej aby pacjent nie mówił i nie wykonywał niepotrzebnych ruchów.

 

Bibliografia:
1.Dhyani M. in.How to Interpret Thyroid Fine-Needle Aspiration Biopsy Reports: A Guide for the Busy Radiologist in the Era of the Bethesda Classication System. AJR 2013:201:1335 –2.http://www.aldemed.pl/wsCMS/uploads/pdfs swiadoma_zgoda_na_zabieg,_biopsja_aspiracyjna_cienkoiglowa_bacc.pdf
3.https://www.thyroid.org/wp-content/uploads/patients/brochures/FNA_biopsy_thyroid_nodules_brochure.pdf

Cena usługi: 390

Stawy

Układ kostno-stawowy człowieka składa się z trzech rodzajów połączeń kości między sobą. Są to połączenia ścisłe (nieruchome), półścisłe (słabo ruchome) i stawy właściwe (wolne). Do połączeń ścisłych zalicza się więzozrosty, czyli połączenia między łukami kręgowymi oraz chrząstkozrosty, czyli spojenie łonowe oraz połączenia trzonów kręgowych. Połączenia półścisłe oraz wolne tworzą elementy takie jak powierzchnia stawowa pokryta chrząstką oraz jama stawowa wypełniona płynem stawowym wraz z torebką stawową. Zespalają one kości o odmiennie ukształtowanych powierzchniach. W przypadku stawów półścisłych powierzchnie te są płaskie, a kości połączone przy pomocy więzadeł. Dzięki czemu mogą się tylko w małym stopniu przesuwać, przykładem są stawy krzyżowo-biodrowe lub stawy między kośćmi nadgarstka. Natomiast połączenia wolne kształtują zakrzywione powierzchnie stawowe, co pozwala na większą ruchomość stawów. Stawy wolne dzieli się na trzy grupy w zależności od możliwości ruchu. Pierwszą grupę stanowią stawy jednoosiowe u których może się odbywać ruch zginani, prostowania lub ruch obrotowy. Druga grupa to stawy dwuosiowe umożliwiające przywodzenie oraz odwodzenie. Trzecia grupa to stawy wieloosiowe, które pozwalają na wykonywanie wszystkich wymienionych rodzajów ruchów. Stawy obejmują: ramiona, biodra, łokcie oraz kolana. Staw buduje chrząstka szklista , która jest grubości od 1 do 7 mm. Pełni ona wraz z płynem stawowym rolę stabilizatora stawu oraz umożliwia przesuwanie się kości względem siebie. Chrząstka jest zbudowana z komórek tzw. chondrocytów, włókien, a także substancji podstawowej. Nie posiada naczyń ani nerwów, a powierzchnia jej styka się bezpośrednio z płynem stawowym. W skład torebki stawowej wchodzą dwie warstwy wewnętrzna i zewnętrzna. Wewnętrzna, czyli błona maziowa jest wyściółką wewnętrzną jam stawowych. Zawiera układ naczyń tzn. liczne połączenia tętniczo-żylne oraz sieć naczyń włosowatych, które pod wpływem niekorzystnych czynników takich jak zażywanie leków lub wysoka temperatura mogą zakłócić ich działanie. Zewnętrzna, czyli błona włóknista zbudowana głównie z włókien kolagenowych tworzących silną sieć połączoną z więzadłami oraz ścięgnami łączącymi się ze stawami mięśni. Ważnym elementem płynu stawowego jest kwas hialuronowy. Ponad to w płynie stawowym znajdują się także składniki komórkowe (monocyty, limfocyty, granulocyty). Ruch w stawach uzależniony jest od skurczu mięśni szkieletowych. Są to mięśnie poprzecznie prążkowane, które łączą się z kością poprzez ścięgna.

 

Umów wizytę teraz - do lekarza specjalizującego się w leczeniu bólu stawów w naszym szpitalu

lek. Anna Ficek - spec. reumatolog


lek.med. Anna Ficek - spec. reumatolog

 

Ból stawów

Bóle stawów tzw. artralgia jest często spotykaną dolegliwością u ludzi w podeszłym wieku, ale i również coraz częściej młode osoby skarżą się na tą przypadłość. Dolegliwość ta powstaje w wyniku pierwotnych zmian strukturalnych stawów lub w wyniku choroby narządów niedotyczącej układu mięśniowo- szkieletowego. Do głównej przyczyny bólu stawów zalicza się zmiany w tkankach otaczających, których rolą jest zapewnienie integralności stawu. Ból nasila się w wyniku choroby zwyrodnieniowej, zapalnej choroby tkanki łącznej takiej jak polimialgia reumatyczna, olbrzymio komórkowe zapalenie tętnic, chondrokalcynoza, choroby Forestiera, ostrego nawracającego symetrycznego seronegatywnego zapalenia błony maziowej z obrzękiem obwodowym oraz reumatyzm tkanek miękkich zespół kanału nadgarstka, zespół krętarzowy, bóle biodra, bóle barku. Ból stawów jest coraz częściej zaliczany do nocyceptorowych bólów, czyli takich które reagują na dany bodziec prowadząc do uszkodzenia tkanki.

Ból stawów po COVID-19

Infekcje wirusowe mogą przyczyniać się do zapalenia stawów. Przyczyniając się w ten sposób do spektrum objawów od bólu stawów poprzez przewlekłe zapalenie stawów. Dysfunkcja ze strony układu mięśniowo-szkieletowe może rozwinąć się podczas zakażania koronawirusem, podobnie jak w przypadku innych infekcji dróg oddechowych.  Zazwyczaj koronawirus przyczynia się do nasilenia bólów stawów oraz bólów mięśni. Chociaż nie jest to aż tak często spowodowane samym działaniem tego wirusa, ponieważ według najnowszych doniesień to objawy ze strony układu mięśniowo -szkieletowego pojawiają się u od 14% do 77% w zależności od skali czasowej, metody pomiaru i populacji.  Ogólnie rzecz biorąc COVID-19 objawia się łagodnymi lub umiarkowanymi objawami układu mięśniowo-szkieletowego lub powoduje komplikacje ze strony tego układu, które są nie do odróżnienia od objawów związanych z innymi wirusami układu oddechowego, takimi jak infekcja grypy. Pacjent może odczuwać ból rąk, nóg lub pleców, który rozwija się samoistnie bez konkretnych obrażeń wcześniejszych. Dosyć często w przypadku zakażenia koronawirusem ból zlokalizowany jest   raczej w mięśniach niż w stawach , lecz jeśli pacjent chorował w przeszłości na artretyzm, to wirus może wyolbrzymiać objawy. Ból może być silny i ograniczający. Wynika to z tego że wirus posiada zdolność bezpośredniego wnikania do nerwów. Procesy zapalne, takie jak zapalenie kaletki maziowej, zapalenie ścięgien, a nawet atak dny, to tylko kilka z przyczyn bólu mięśniowo-szkieletowego. Bóle mięśni są również znanym efektem ubocznym niektórych leków stosowanych podczas zakażania wirusem COVID-19.

Objawy bólu stawów

W niektórych przypadkach ból stawów wymaga wizyty u lekarza. Powinieneś umówić się na wizytę, jeśli masz ból stawów oraz występują inne niewyjaśnione objawy. Powinieneś również udać się do lekarza, jeśli:

- obszar wokół stawu jest spuchnięty, zaczerwieniony, tkliwy lub ciepły w dotyku;

- ból utrzymuje się przez trzy dni lub dłużej;

- masz gorączkę, ale nie ma innych objawów grypy.

Ból stawów po zaszczepieniu na COVID-19

Po zaszczepieniu mogą u pacjenta pojawiać się dolegliwości ze strony układu mięśniowo - szkieletowego. Informacje dotyczące tychże skutków ubocznych każdy producent zamieszcza na ulotce konkretnej szczepionki. Po wprowadzeniu szczepionki wywołana jest odpowiedź immunologiczną organizmu na patogen co w konsekwencji powoduje osłabienie organizmu w początkowej fazie. Dlatego przed przystąpieniem do zaszczepienia najlepiej poinformować lekarza o złym samopoczuciu, ponieważ do często wskazywanych przez producentów skutków ubocznych po zaszczepieniu należą m.in. bóle mięśni oraz stawów.

Rozpoznanie bólu stawów

W rozpoznaniu bólu stawów stosuje się bardzo często metody badań takie jak:

- Zdjęcie rentgenowskie potocznie zwane RTG stawów (zwężenie szpary stawowej, geody, sklerotyzacja, osteofity);

- Tomografia komputerowa (TK);

- Magnetyczny rezonans (MRI);

- Ultrasonografia (USG);

- Scyntygrafia

Głównie bóle w stawach kolanowych mogą być przyczyną zmian w stawie biodrowym, tak samo jak problemy ze stawem skokowym mogą być efektem zmian w stawie kolanowym. W tym drugim przypadku jest to spowodowane osłabieniem więzadeł bocznych stawu kolanowego wtedy niezbędne będzie zastosowanie stabilizatora stawu kolanowego.

Diagnostyka laboratoryjna bólu stawów

W diagnostyce przyczyn bólów w stawie kolanowym mogą być przydatne takie badania laboratoryjne do których zalicza się m.in. OB i CRP (białka ostrej fazy), co pozwala na ocenę poziomu stanu zapalnego w organizmie. Nie sugeruje to jednoznacznie na stan zapalny stawu kolanowego. Zawyżone parametry OB oraz CRP mogą wskazywać na chorobę nowotworową, zapalenie płuc lub zapalenie oskrzeli. Przydatnym badaniem jest również badanie morfologii krwi, której wynik może wykazać typowe zmiany w obrazie krwi dla konkretnych jednostek chorobowych. Aby wykluczyć reumatoidalne zapalenie stawów przeprowadza się badania immunologiczne, najczęściej jest to sprawdzenie występowania czynnika reumatoidalnego oraz antyCCP, czyli przeciwciał przeciwko cyklicznemu cytrulinowanemu peptydowi. Co więcej zaleca się również badanie na występowanie przeciwciał przeciwjądrowych (ANA).

Leczenie bólu stawów

W leczeniu bólu stawów pomocne są:

- odpowiednia dieta;

- aktywność fizyczna;

- fizjoterapia;

- zaopatrzenie ortopedyczne;

- miejscowe leki przeciwbólowe lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych w celu zmniejszenia bólu, obrzęku i stanu zapalnego;

- przeprowadzenie operacji takich jak alloplastyka lub artrodeza.

- wykonywanie zabiegów regeneracyjnych chrząstki stawowej.

Bibliografia

  1. Georg Schett in. COVID-19 revisiting inflammatory pathways of arthritis. Nature Reviews Rheumatology 16, 465–470 (2020)
  2. http://www.wydawnictwopzwl.pl

Czym jest dna moczanowa?

Dna moczanowa, nazywana również artretyzmem lub podagrą, jest chorobą spowodowaną zbyt wysokim poziomem kwasu moczowego we krwi, odkładającego się w tkankach i narządach w postaci kryształów moczanu sodu.

Dna moczanowa to jedna z najstarszych chorób znanych medycynie, już po raz pierwszy wspominano o niej w starożytnym Egipcie ponad 2500 lat p.n.e., a w późniejszym czasie została zbadana i opisana przez Hipokratesa, który już wtedy powiązał jej przyczyny z wystawną, obfitą dietą i nadmiernym spożywaniem alkoholu, dzięki czemu zyskała miano "choroby bogaczy i króli", którzy w tamtych czasach jako jedyni mogli sobie pozwolić na taki tryb życia. 

Choroba zazwyczaj objawia się jako ostre lub nawracające zapalenie stawów, z silnym bólem, obrzękiem i zaczerwienieniem - najczęstsze miejsce występowania zmian to staw dużego palca stopy (staw śródstopno-paliczkowy palucha) i nazywana jest wtedy podagrą.

Jej powodem jest hiperurykemia – czyli podwyższone stężenie kwasu moczowego w surowicy krwi (> 7 mg/dl; 420 umol/l), stan, który może przebiegać bez objawów klinicznych, przyczynia się jednak do rozwoju zapalenia stawów – dny moczanowej.

Przy wyższych stężeniach kwasu moczowego w surowicy krwi może dochodzić do krystalizacji kwasu moczowego i tworzenia się kryształów moczanu sodu w tkankach i narządach, najczęściej w obrębie stawów, tkankach okołostawowych, w obrębie tkanek miękkich (guzki dnawe), w nerkach i drogach moczowych. Prowadzi to do powstania odczynu zapalnego, który może przejść w proces przewlekły i spowodować trwałe uszkodzenie chrząstki stawów i kości, a także narządów wewnętrznych (niewydolność nerek, kamica moczowa). 

Nie jest znany czynnik odpowiedzialny za krystalizację kwasu moczowego lub moczanu sodu u osób z hiperurykemią.

 

Umów wizytę teraz - do lekarza specjalizującego się w leczeniu dny moczanowej w naszym szpitalu

lek. Anna Ficek - spec. reumatolog


lek.med. Anna Ficek - spec. reumatolog

 

U kogo można podejrzewać dnę moczanową?

Według statystyk dna moczanowa występuje u ok. 1-2 proc. populacji, najczęściej jednak u mężczyzn powyżej 40 roku życia. Zdecydowanie rzadziej dotyka kobiet, najczęściej pojawiając się dopiero po menopauzie.

W ostatnim czasie obserwuje się wzrost zachorowań, co często jest spowodowane nieprawidłową dieta bogatą w puryny, z których powstaje kwas moczowy (m.in. mięso, podroby, owoce morza) i nadmiernym spożyciem alkoholu (zwłaszcza piwa i mocnych alkoholi). 

Inną przyczyną może być także rosnąca ilość ludności z tzw. chorobami cywilizacyjnymi, z którymi dna moczanowa często współwystępuje. Zalicza się do nich m.in. nadwagę, otyłość, nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, zaburzenia lipidowe oraz cukrzycę. 

U osób chorujących na dnę występuje ryzyko rozwoju tych chorób oraz zespołu metabolicznego, co przyczynia się do zwiększenia ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych.

Do wystąpienia choroby przyczynia się także stosowanie niektórych leków, które zwiększają poziom kwasu moczowego we krwi, np. diuretyków tiazydoweych pętlowych, kwasu acyetylosalicylowego.

Jaki jest przebieg choroby?

Dna moczanowa jest chorobą przewlekłą.  

W przebiegu choroby można wyróżnić następujące etapy:

  • Okres bezobjawowej hiperurykemii
  • Ostre napady zapalenia stawów
  • Okresy międzynapadowe
  • Dna przewlekła

Objawy ostrego napadu dny moczanowej:

  • zazwyczaj choroba rozpoczyna się ostrym zapaleniem pojedynczego stawu, czyli tak zwanym "napadem dny".
  • 75% przypadków dotyczy stawu podstawnego palucha (podagra), ale może także zajmować inne stawy stopy, staw skokowy, kolanowy, barkowy, stawy palców rąk
  • pierwszym objawem jest bardzo silny, nagły ból stawu
  • najczęściej początek dolegliwości - następuje w nocy lub wcześnie rano
  • przebieg napadu charakteryzuje się szybkim narastaniem bólu, osiągając maksymalne nasilenie w ciągu 24 godzin, następnie stopniowe ustępowanie - nawet bez leczenia -w ciągu kilkunastu dni
  • występujące objawy - zajęty staw jest obrzęknięty, a skóra nad nim zaczerwieniona i ocieplona
  • objawy towarzyszące - objawy ogólne, takie jak osłabienie, gorączka i dreszcze
  • w badaniach laboratoryjnych występuje wzrost wskaźników ostrej fazy zapalenia CRP, OB, leukocytoza), stężenie kwasu moczowego we krwi w okresie napadu może być prawidłowe
  • zapalenie stawów może rozwinąć się w kilku stawach jednocześnie
  • napad dny często jest poprzedzony spożyciem alkoholu, obfitego posiłku, infekcją, niewielkim urazem, zabiegiem operacyjnym, wysiłkiem fizycznym, odwodnieniem lub zmęczeniem.

Po pierwszym ataku objawy ustępują – występuje okres międzynapadowy. W tym czasie chory nie odczuwa żadnych objawów choroby.

Jeżeli nie zastosuje się właściwego leczenia mogą wystąpić kolejne napady, które stają się coraz częstsze, zajmują kolejne stawy i stopniowo dochodzi do rozwoju przewlekłych zmian.

Dna przewlekła („artropatia dnawa”):

Przeważnie po kilkunastu latach trwania choroby dochodzi do nieodwracalnych zmian w stawach. Odkładające się w stawach złogi kryształów moczanu sodu powodują niszczenie chrząstki i nasad kostnych, przez co tworzą się nadżerki. Ból występuje nieustająco, jednakże w mniejszym nasileniu.

Ponadto złogi kryształów można wykryć:

  • w ścięgnach i więzadłach - co prowadzi do zniekształceń stawów i niesprawności
  • w tkankach miękkich – guzki dnawe (tophi) – najczęściej na skórze w okolicy stawów oraz na małżowinach usznych, duże guzki mogą uciskać nerwy i być przyczyną zespołów uciskowych, np. zespołu cieśni nadgarstka
  • w obrębie nerek i dróg moczowych - powodując objawy kamicy nerkowej i prowadząc do niewydolności nerek
  • w zastawkach serca

Jak rozpoznać dnę moczanową?

Dny moczanowej nie należy rozpoznawać wyłącznie na podstawie podwyższonego stężenia kwasu moczowego.

Do postawienia prawidłowej diagnozy, konieczne jest zebranie dokładnego wywiadu uwzględniającego objawy oraz czynniki predysponujące do rozwoju choroby.

Następnie ocenia się czy bolący staw jest objęty procesem zapalnym (obrzęk, wysięk, zaczerwienienie, ograniczenie ruchomości) oraz obecność guzków dnawych. Diagnostyką i leczeniem powinien zajmować się lekarz reumatolog, celem odróżnienia od innych chorób zapalnych stawów.

Należy oznaczyć stężenie kwasu moczowego we krwi (w trakcie napadu może być prawidłowe) oraz dobową utratę kwasu moczowego z moczem.

Badaniem potwierdzającym rozpoznanie dny jest ocena płynu stawowego pod mikroskopem i stwierdzenie w nim kryształów moczanu sodu. Płyn stawowy do badania pobiera się przez punkcję zajętego stawu.  

RTG stawów jest przydatne w zaawansowanej postaci choroby – na zdjęciach rentgenowskich można znaleźć zmiany w postaci nadżerek, zwężenia szpary stawowej a także obecność guzków dnawych.

We wcześniejszych stadiach choroby przydatne może być badanie USG stawów, w którym można uwidocznić charakterystyczny objaw „podwójnego konturu”, guzki dnawe lub nadżerki.

Techniką obrazowania, która umożliwia wykrycie kryształów moczanu sodu z dużą dokładnością jest tomografia komputerowa dwuwiązkowa (DECT – Dual Energy Computer Tomography), JJej dostępność jest jednak wciąż ograniczona.

Co robić w ostrym napadzie dny?

W przypadku podejrzenia ostrego napadu dny moczanowej konieczny jest pilny kontakt z lekarzem, w celu postawienia prawidłowej diagnozy i wdrożenia odpowiedniego leczenia, gdyż podobne objawy mogą występować również w przypadku innych chorób reumatycznych (np. infekcyjne zapalenie stawów, reaktywne zapalenie stawów, ostre zapalenie stawów wywołane przez kryształy pirofosforanu wapnia, wczesny okres reumatoidalnego zapalenia stawów).

Leczenie ostrego napadu dny należy rozpocząć jak najszybciej po jego wystąpieniu. Stosuje się m.in. kolchicynę, niesterydowe leki przeciwzapalne (z wyjątkiem kwasu acetylosalicylowego, który w małych dawkach zwiększa stężenie kwasu moczowego) i glikokortykoosteroidy, ogólnoustrojowo i dostawowo. 

W przypadku przeciwskazań do tych leków nową opcją terapeutyczną jest leczenie biologiczne przeciwciałami monoklonalnymi przeciwko Il-1b – kanakinumab. 

Pomocne mogą być okłady z lodu oraz odciążanie stawów objętych procesem zapalnym.

Co robić, aby zapobiec występowaniu napadów dny moczanowej i dalszemu postępowi choroby?

Najważniejsze znaczenie ma obniżenie stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi do wartości prawidłowych, aby nie dochodziło do jego krystalizacji w tkankach i narządach.

W trakcie leczenia powinno się monitorować poziom kwasu moczowego, tak aby jego wartości nie przekraczały 6 mg/dl (<360 umol/l). 

U chorych na cięższe postacie dny (częste napady, guzki dnawe, przewlekła artropatia) wskazane jest utrzymywanie wartości <5 mg/dl (<300 umol/l). 

W tym celu należy łączyć metody farmakologiczne i niefarmakologiczne, długotrwale obniżające stężenie kwasu moczowego.

Najistotniejsze znaczenie ma edukacja pacjenta i zmiana stylu życia.

Zalecenia dla pacjenta

  1. Przestrzeganie zasad prawidłowej diety:
  • należy ograniczyć pokarmy bogate w puryny – głównie mięsa, podroby, owoce morza
  • unikać spożywania fruktozy - obecnej w produktach słodzonych syropem glukozowo-fruktozowym lub syropem kukurydzianym wysoko fruktozowym (HFSC), np. słodzone napoje
  • korzystne jest spożywanie chudego nabiału, warzyw, wiśni, a także kawy
  • unikać spożywania alkoholu (głównie piwa i mocnych alkoholi) - spożycie więcej niż jednego do dwóch „drinków” w ciągu 24 godzin zwiększają ryzyko wystąpienia napadu dny moczanowej o 40 %
  1. Utrzymanie prawidłowej masy ciała:
  • u osób otyłych zmniejszenie masy ciała o 5 kg powoduje obniżenie stężenia kwasu moczowego o 1,1 mg/dl
  • wzrost masy ciała > 5% zwiększa prawdopodobieństwo nawrotu napadu dny o 60%
  • zmniejszenie masy ciała > 5% zmniejsza ryzyko nawrotu dny o 40%
  1. Regularne ćwiczenia fizyczne
  1. Dbanie o odpowiednie nawodnienie organizmu
  1. Systematyczna kontrola ciśnienia tętniczego, stężenia lipidów i glukozy we krwi

Leczenie farmakologiczne:

Do leków obniżających stężenie kwasu moczowego zalicza się allopurynol oraz febuksostat, które hamują produkcję kwasu moczowego oraz leki moczanopędne. Od niedawna dostępny jest nowy lek zwiększający wydalanie moczanów, lesinurad. Przy rozpoczynaniu leczenia obniżającego stężenie kwasu moczowego zaleca się jednocześnie stosować profilaktykę wystąpienia napadu (małe dawki kolchicyny lub NLPZ).

Nie należy rozpoczynać się leczenia obniżającego stężenie kwasu moczowego w trakcie ostrego napadu dny.

Bardzo ważne jest szybkie rozpoznanie i leczenie chorób towarzyszących dnie moczanowej takich jak nadciśnienie tętnicze, otyłość, dyslipidemia, cukrzyca, kamica moczowa i niewydolność nerek. 

Należy rozważyć zastosowanie losartanu w przypadku współwystępowania nadciśnienia tętniczego oraz fenofibratu przy zaburzeniach lipidowych. Leki te również obniżają poziom kwasu moczowego.

Kontakt

ul. Dworska 1B, 30-314 Kraków
[email protected]


Szpital Dworska - Kraków

Godziny otwarcia

Poniedziałek:
7:30 - 20:30
Wtorek:
7:30 - 20:30
Sroda:
7:30 - 20:30
Czwartek:
7:30 - 20:30
Piątek:
7:30 - 20:30
Sobota:
7:30 - 14:00
Niedziela:
nieczynne
lokalizacja parkingu

Parking koło Szpitala Dworska - wjazd od ulicy Bułhaka