ZADZWOŃ DO NAS - 12 352 25 25

jak dba

Zabiegi pielęgnacyjne/dermatologiczne możliwe do przeprowadzenia w ciąży. 

Ciąża jest okresem w życiu kobiety, który odznacza się szczególnym stanem fizjologicznym. W organizmie kobiety zachodzi wiele zmian, które wpływają na kondycję skóry, włosów czy paznokci. Jednak w tym czasie odradza się wykonywanie większości profesjonalnych zabiegów pielęgnacyjnych i kosmetycznych, a szczególnie tych intensywnych i dogłębnych. Mogą one, bowiem wywoływać reakcje niepożądane nawet, jeśli przed ciążą wykonywaliśmy je często. Ważne jest, by zachować szczególną ostrożność w doborze zabiegów kosmetycznych zwłaszcza w tak zwanym okresie ochronnym, czyli w przeciągu pierwszego trymestru ciąży.

Zabiegi pielęgnacyjne dla ciała w ciąży

Masaże

Ciało kobiety w trakcie ciąży zmienia się znacząco, przybierając na masie. Z czasem pojawiają się obrzęki i puchnięcie nóg oraz bóle kręgosłupa. Kobiety w ciąży mogą dla uśmierzenia bóli i zniwelowania uczucia ociężenia stosować profesjonalne zabiegi pielęgnacyjne dla stóp i dłoni. Nie tworzy to żadnego ryzyka dla rozwoju ciąży, więc rytuały dla rąk i nóg są w pełni bezpieczne. Profilaktycznie można także korzystać z masaży, ale jedynie określonych rodzajów, które nie będą zbyt inwazyjne. Wśród nich wymieniany jest najczęściej masaż klasyczny czy drenaż limfatyczny, które dodatkowo powinny zostać dostosowane dla potrzeb kobiet ciężarnych. Bezpiecznym zabiegiem dla kobiet w ciąży jest również masaż próżniowy pod postacią endermologii, który będzie miał działanie ujędrniające i drenujące. Przyniesie ulgę, zmniejszając problem obrzęku nóg. Na endermologię składa się najczęściej delikatny peeling ciała, nawilżająca maska glinkowa oraz relaksujący masaż. Kobietom w ciąży poleca się rozpoczęcie profilaktyki przeciw rozstępom na ciele od czwartego miesiąca ciąży, ale zabiegi nie powinny być zbyt inwazyjne - odpadają zabiegi laserowe i chemiczne. Wszelkie zabiegi powinny być wykonywane przez profesjonalnych kosmetologów i fizjologów, a przed zapisaniem na jakikolwiek zabieg warto skonsultować
z lekarzem.

Peelingi

W trakcie ciąży najczęściej skóra przechodzi kryzys, którego efektami są utrata jędrności i elastyczności, rozstępy, widoczne naczynka czy zatkane pory. W dodatku, wszelkie peelingi i zabiegi oczyszczające opierające się na preparatach kwasowych i chemicznych są wzbronione w tym okresie, co może stanowić utrudnienie w dogłębnym oczyszczaniu i ujędrnianiu skóry w trakcie ciąży. Jednak w tym czasie możemy korzystać z delikatniejszych peelingów na bazie naturalnych preparatów, jak np. słodko-słony peeling do ciała sweet body scrub. Wykorzystuje on olejek pomarańczowy, cukier brązowy, sól morską oraz olejki eteryczne z basenu Morza Śródziemnego. Dzięki takiemu zestawieniu substancji skóra zostaje oczyszczona oraz odżywiona bez obaw o podrażnienia czy powodowanie zaburzeń w gospodarce organizmu. Peelingi naturalne, jak sweet body scrub, pozostawiają skórę ciała gładką, miękką i nawilżoną. Dodatkowo, tego typu zabiegi zapewniają chwilę relaksu i odpoczynku, wprowadzając w pozytywny nastrój. W trakcie ciąży poleca się wykonywanie jedynie delikatnych peelingów mechanicznych i enzymatycznych dla ciała i twarzy, które będą bazować na naturalnych substancjach.

Depilacja

Niektóre kobiety rezygnują na czas ciąży z profesjonalnych zabiegów usuwania owłosienia ciała, ale nie jest to konieczne. Oczywiście, metody laserowe czy woskowanie są odradzane w trakcie ciąży. Jednak dobrym rozwiązaniem na ten czas jest metoda depilacji z użyciem pasty cukrowej. Znana jest od stuleci, choć zdecydowanie przegrywa w konkurencji z laserowym usuwaniem owłosienia głównie ze względu na długość trwania efektu gładkiej skóry. Po depilacji pastą cukrową efekt utrzymuje się około 3-4 tygodnie. Specjalna pasta cukrowo-wodna okleja dokładnie włoski, ale nie przykleja się do skóry trwale. Dzięki temu odczucia bólowe są minimalne, a podrażnienia nie występują. Pasty cukrowe są najczęściej bezpieczne także dla alergików, więc oznacza to, że są łagodne i przyjazne wrażliwej skórze kobiet w ciąży. Metodę pasty cukrowej można wykorzystywać do depilacji całego ciała, także stref intymnych.

depi

Pielęgnacja dłoni

W czasie ciąży nic nie stoi na przeszkodzie, by wykonywać zabiegi pielęgnacyjne dla dłoni i stóp. Kobiety ciężarne mogą skusić się zarówno na masaże, zabiegi regeneracyjne i pielęgnacyjne oraz na malowanie paznokci. Uwzględnia to także wybór lakierów hybrydowych. Jeżeli przed rozpoczęciem ciąży kobieta nie wykazywała reakcji alergicznych na tego typu lakiery i preparaty to korzystanie z niech w okresie ciąży nie powinno wywołać zmian. Najważniejsze jest, by poinformować kosmetyczkę o stanie (ciąży), gdyż będzie mogła w ten sposób wykluczyć z zabiegu wszelkie substancje drażniące (np. formaldehydy lub toluen). Istotne jest także, by korzystać z usług profesjonalistów i sprawdzonych salonów, które dbają o sterylizację sprzętu i zasady bezpieczeństwa, szczególnie teraz w czasach pandemii.

rece

Zabiegi dermatologiczne dla kobiet w ciąży

 

Ciało kobiety w czasie ciąży przechodzi duże zmiany, a głównie na największe trudy wystawiona jest skóra. Z czasem traci ona swoją jędrność, zaburzony zostaje proces wydzielania sebum w efekcie skóra może być albo nadmiernie tłusta albo przesuszona. Wynika to w dużej mierze ze zmian, jakie zachodzą w gospodarce hormonalnej w ciele kobiety w okresie ciąży. Jednak istnieją zabiegi pielęgnacyjne z zakresu dermatologii, które mogą być wykonywane w czasie ciąży i są w stanie zapobiegać lub zniwelować niekorzystne efekty.

Mikrodermabrazja

Mikrodermabrazja diamentowa jest dozwolona w czasie ciąży. Zabieg polega na mechanicznym usuwaniu warstwy rogowej naskórka. Gwarantuje to oczyszczenie cery i przyspieszanie jej regeneracji. Spłycone zostają drobne zmarszczki, blizny i rozstępy. Dodatkowo, mikrodermabrazja poprawia napięcie skóry oraz delikatnie ją rozjaśnia. Zabieg trwa najczęściej około 60 minut.

Marine Collagen Treatment

Zabieg zapewnia wygładzenie zmarszczek oraz głębokie nawilżenie. W trakcie zabiegu neutralizowane jest nadmierne napięcie skóry, na które ma wpływ zanieczyszczenie środowiska i powietrza oraz częste przebywania w klimatyzowanych pomieszczeniach. Rytuał pielęgnacyjny trwa około 60 minut i opiera się na stymulacji skóry do produkcji nowych włókien kolagenowych. To sprawia, że skóra staje się gładsza, elastyczniejsza i pełna blasku.

Purete Marine Ritual

Podobnym zabiegiem do wyżej wymienionego jest Purete Marine Ritual, który dogłębnie oczyszcza skórę i działa przeciwtrądzikowo. To zabieg polecany szczególnie dla cery tłustej i ze skłonnościami do niedoskonałości. Pomaga oczyszczać ujścia gruczołów łojowych, dzięki czemu normalizuje wydzielanie sebum i matowi skórę. Oczyszczona w ten sposób skóra ma mniejsze skłonności do zapychania się porów skórnych, pojawiania zaskórników oraz stanów zapalnych.

Zabieg Puratore

Zabieg Puratore jest zabiegiem oczyszczająco-odżywczym, bazującym na substancjach aktywnych o ekologicznym pochodzeniu, jak olej różany czy olejek z nasion Inca Inchi. Zabieg polecany jest szczególnie dla cery szarej i ziemistej. Pomaga przywrócić blask zmęczonej skórze, dogłębnie ją regenerując i odbudowując równowagę lipidową. Zabieg poprawia przy tym elastyczność warstwy rogowej skóry, dotlenia ją oraz poprawia krążenie. Cały rytuał trwa około 70 minut, obejmując delikatny masaż.

Illuminating Radiance Facial Treatment

To ekspresowy zabieg rozświetlająco-upiększający, który trwa około 30 minut. Można go wykonać dla każdego rodzaju skóry. Obejmuje twarz, szyję i dekolt. Pozostawia cerę odświeżoną i dogłębnie nawilżoną. Poprawia także jej odżywienie, napięcie i skutecznie redukuje oznaki zmęczenia.

mawseczka

Ciąża jest czasem wyzwań dla organizmu kobiety ze względu na nietypowy stan fizjologiczny oraz zmiany zachodzące w ciele. Pielęgnacja ciała w ciąży także powinna być odpowiednio dopasowana do warunków i potrzeb zmieniającej się, a często kapryśnej skóry. Istnieje wiele profesjonalnych zabiegów, które pomogą zadbać o kondycję skóry przez cały jej okres trwania. Są to przede wszystkim zabiegi oczyszczające, pielęgnacyjne i nawilżające o łagodnym działaniu. Najważniejsze jest, by przed jakimkolwiek zabiegiem poinformować kosmetyczkę, fizjoterapeutę czy dermatologa o byciu w ciąży. Warto korzystać ze sprawdzonych usług i salonów oraz zdać się na profesjonalny dobór zabiegów bezpiecznych dla kobiet w ciąży.

 

Bibliografia:

Bień A, Turkosz A, Stadnicka S, Kasprzak J, Jamróg M. Zabiegi pielęgnacyjne i pielęgnacja skóry kobiety ciężarnej. European Journal of Medical Technologies 2014, vol. 2(3): 66-71.

Chang AL, Agredano YZ, Kimball AB. Risk factors associated with striae gravidarum. Journal of the American Academy of Dermatology 2004, vol. 51(6): 881-885.

Kaczmarzyk D. Pielęgnacja skóry i włosów u kobiet w czasie ciąży oraz laktacji. Kosmetologia Estetyczna 2012, vol.3: 177-181.

Korgavkar K, Wang F. Stretch marks during pregnancy: a review of topical preven-tion. British Journal of Dermatology 2015, vol 172(3): 606-615.

  1. Noszczyk: Pielęgnacja skóry w okresie ciąży i u młodych matek, Dermatologia i Uroda, 2, 2015, 3-5.
  2. Rogulska: Dziewięć miesięcy próby: jak dbać o ciało w okresie ciąży, Medycyna Estetyczna i Anti-Aging, 1, 2009, 15-19.

Skorupińska A, Sekuła N. Zmiany zachodzące w organizmie kobiet w c i ą ż y. Kosmetologia Estetyczna 2017, vol. 3: 283-286.

Tunzi M, Gray GR. Common skin conditions during pregnancy. American Family Physician 2007, vol. 75: 211-218.

Urtnowska K. Przegląd wybranych kosmetyków dla kobiet w ciąży i po porodzie dostępnych w drogeriach. Kosmetologia Estetyczna 2016, vol. 5(4), 483-488.

Załęska-Żyłka I. Cellulit jako problem medyczny. Problemy Higieny i Epidemiologii 2008, vol. 89(4): 487-491.

Czym jest skolioza?

Skolioza jest to trójpłaszczyznowe skrzywienie kręgosłupa. W zależności od przyczyny rozróżniamy skoliozy wrodzone (związane z wadami kręgów), nerwowo-mięśniowe (występujące u pacjentów z ciężkimi wadami neurologicznymi, jak mózgowe porażenie dziecięce czy przepukliny oponowo-rdzeniowe), syndromiczne (na przykład w zespole Marfana) i idiopatyczne (skrzywienie występujące u skąd inąd zdrowych pacjentów, którego przyczyna nie jest poznana).

 

Umów wizytę teraz - do lekarza specjalizującego się w leczeniu skoliozy w naszym szpitalu

lek. Szymon Oleksik - spec. ortopeda, ortopeda dziecięcy


lek.med. Szymon Oleksik, ortopeda dziecięcy Kraków

 

Jakie są przyczyny skoliozy?

Skolioza idiopatyczna, jak wynika z samej nazwy, nie ma jednoznacznie opisanej przyczyny. Na pewno znaczenie ma czynnik genetyczny, jednak nie jest szczegółowo opisany, wiemy jedynie, że istnieje rodzinna predyspozycja do rozwoju skoliozy.

Czynniki środowiskowe nie mają znaczenia – nie można wygenerować prawdziwej skoliozy poprzez złe nawyki czy noszenie ciężkiego plecaka do szkoły, ale też nie da się jej zapobiec nawet najbardziej higienicznym trybem życia. Jeśli kręgosłup ma "zaprogramowane" krzywienie się, to będzie się krzywił.

W zależności od wieku kiedy pojawiają się pierwsze wyraźne objawy skoliozy możemy rozróżnić skoliozy wczesnodziecięce (już u kilkuletnich dzieci), dziecięce i dorastających (w tym wypadku wyraźne objawy pojawiają się w okresie skoku wzrostowego). Rozwój skoliozy idiopatycznej to proces dynamiczny, tempo narastania deformacji nazywamy progresją. To bardzo istotny czynnik w ocenie całego procesu chorobowego i kwalifikacji do leczenia.

Rodzaje skoliozy, ich klasyfikacja i proponowane leczenie

Skoliozy można też klasyfikować ze względu na morfologię (kształt) skrzywienia. Obecnie powszechnie stosuje się klasyfikację Lenkego, która wnosi wiele informacji o morfologii skoliozy i daje pewne wytyczne do leczenia operacyjnego. Wskazania do leczenia zależą jednak przede wszystkim od stopnia skrzwienia i wspomnianej już progresji. Przyjmuje się, że skoliozę rozpoznajemy kiedy skrzywienie boczne przekracza 10 stopni wg Cobba, a deformacja kręgosłupa jest trójpłaszczyznowa. Poniżej tej wartości niektórzy rozpoznają skoliozy nisko-stopniowe, postawy skoliotyczne, lecz nie przekłada się to na rozsądne wskazania do leczenia. Pacjentów z takim stopniem skrzywienia zwykle obserwujemy, kontrolując co 6 miesięcy lub rok. Niektórzy proponują leczenie rehabilitacyjne, jednak nie ma danych jednoznacznie potwierdzających skuteczność rehabilitacji w zapobieganiu progresji skoliozy. Gdy skolioza progresuje i przekracza 20 - 25 stopni Cobba, zaczynają się wskazania do leczenia gorsetowego. Stosuje gorsety sztywne, wykonane z tworzyw sztucznych – typu Cheneau, Boston lub Milwaukee. Tak zwane gorsety dynamiczne raczej nie powinny być stosowane, nie ma bowiem obiektywnych danych potwierdzających ich skuteczność. W leczeniu gorsetowym oczywiście oprócz prawidłowego wykonania samego gorsetu, kluczowe znaczenie ma współpraca pacjenta. Gorset musi być noszony około 20 godzin na dobę, a leczenie trwa często kilka lat, do czasu osiągnięcia dojrzałości szkieletowej. W okresie leczenia gorsetowego nie należy rezygnować z aktywności fizycznej wręcz wskazane są regularne treningi sportowe, prowadzi się też rehabilitację jako leczenie wspomagające. Skuteczność leczenia gorsetowego ocenia się głównie na podstawie danych z badania radiologicznego. Jeśli skolioza nie progresuje leczenie gorsetowe uznajemy za skuteczne.

Kiedy kąt skrzywienia przekracza 40 – 50 stopni spełnione są kryteria kwalifikacji do leczenia operacyjnego. Sam dobór metody operacyjnej zależy przede wszystkim od wieku i wagi pacjenta. U dzieci z dużym potencjałem wzrostu stosujemy tak zwane instrumenrium rosnące, czyli takie, które zapewnia zadowalającą korekcję skrzywienia przy zachowaniu możliwości wzrostu.

U najmłodszych dzieci, kilkuletnich, ważących poniżej 20 – 25 kg stosujemy instrumentarium składające się z osadzonych na śrubach lub hakach czterech prętów, które okresowo rozsuwa się. Niewątpliwym mankamentem metody jest konieczność znieczulenia pacjenta każdorazowo do zabiegu wydłużania. Nowatorskim rozwiązaniem w tym zakresie są obecne na rynku od kilku lat pręty magnetyczne, czyli wyposażone w napędzany eletkromagnesem silnik, powodujący wydłużanie pręta. W założeniu metoda ta zwalnia z konieczności cyklicznego znieczulania, minusem jest jednak brak możliwości znaczniejszego domodelowania pręta, a ilość powikłań o charakterze obluzowania materiału jest porównywalna.

U nieco starszych i większych dzieci zastosowanie ma dość powszechnie instrumentarium samorosnące, czyli takie, które umożliwia wzrost bez konieczności wydłużania przy wykorzystaniu możliwości "ślizgania" się po pręcie a bazą są śruby transpedikularne. Można to nazwać wzrostem prowadzonym. Metoda ta stosowana jest w Polsce w kilku ośrodkach od 10 lat. Procedura, przy braku powikłań, zapewnia dłuższy czas spokoju w okresie wzrostu, jednak wymaga najczęściej zabiegu kończącego, czyli ostatecznej stabilizacji "na sztywno" ze sprowokowaniem zrostu kostnego, czyli tzw. spondylodezą. Wówczas można jeszcze poprawić korekcję.

Krótko o leczeniu operacyjnym

U pacjentów zakwalifikowanych do leczenia operacyjnego pod koniec, lub po zakończeniu okresu wzrostu stosuje się metodę jednoczasowej korekcji skrzywienia ze stabilizacją kręgosłupa i spondylodezą. Podobnie jak w większości procedur bazą do stabilizacji kręgosłupa są śruby traspedikularne – dość masywne i długie śruby wprowadzane do kręgów od tyłu, przez nasady łuków kręgowych, do trzonów kręgowych. Tworzą one bardzo solidną konstrukcję, ale też dają możliwość manewrów korekcyjnych, jak korekcja skrzywienia czy derotacja kręgów – czyli korekcji deformacji trójpłaszczyznowej.

Zabieg operacyjny korekcji skoliozy to poważna procedura ortopedyczna, jeden z najobszerniejszych zabiegów planowych. Wymaga bardzo starannego prowadzenia anestezjologicznego, sama operacja trwa 3 – 5 godzin, wymaga zabezpieczenia w krew, choć zdarzają się zabiegi, które udaje się wykonać bez konieczności przetoczenia. Obecnie dla poprawy bezpieczeństwa rutynowo stosuje się obserwację czynności układu nerwowego podczas całego zabiegu chirurgicznego (tzw. Neuro-monitoring). Po operacji pacjenci pionizowani są zwykle w 2 – 3 dobie, po tygodniu wychodzą do domu. Dalsze usprawnianie ma już przebieg bardziej indywidualny, ostatecznie uważa się, że na powrót do pełnej aktywności (w tym sportowej) można zezwolić pacjentom po okresie wystarczającym za uzyskanie zrostu kostnego, czyli 6 - 12 miesiącach.

Jeżeli chcesz zobaczyć jakie sa możliwosci leczenia operacyjnego skoliozy kliknij w link poniżej:
- SKOLIOZY WCZESNODZIECIĘCE
- SKOLIOZY DZIECIĘCE
- SKOLIOZY IDIOPATYCZNE DORASTAJĄCYCH

Autor: lek. Med. Szymon Oleksik spec. ortopedii

Prawidłowa budowa kręgosłupa człowieka

Prawidłowy kręgosłup człowieka jest prosty wyłącznie w płaszczyźnie czołowej, czyli patrząc z przodu lub z tyłu. W projekcji bocznej natomiast wyraźnie zarysowane krzywizny. Wygięcie kręgosłupa do przodu (szczyt łuku skierowany do przodu) nazywa się lordozą, wygięcie do tyłu (szczyt łuku skierowany do tyłu) to kyfoza. Wyróżniamy lordozę szyjną, kyfozę piersiową, lordozę lędźwiową i kyfozę krzyżową. Taka budowa kręgosłupa to ewolucyjne przystosowanie do poruszania się w pozycji wyprostowanej, na dwóch nogach. Kręgosłup spełnia dzięki temu rolę amortyzatora.

U większości populacji wartości kątowe lordozy czy kyfozy mieszczą się w tak zwanych zakresach fizjologicznych, przy czym najważniejsze jest równoważenie się poszczególnych krzywizn, ponieważ zapewnia to prawidłowy balans (zachowanie równowagi, przy możliwie najmniejszym wydatkowaniu energii).

 Najczęściej spotykanym zaburzeniem osi kręgosłupa jest, wynikające najpewniej z trybu życia, spłycenie lordozy szyjnej i, wynikające z zaburzeń strukturalnych kręgosłupa, pogłębienie kyfozy piersiowej.

 

Umów wizytę teraz - do lekarza specjalizującego się w leczeniu kyfozy w naszym szpitalu

lek. Szymon Oleksik - spec. ortopeda, ortopeda dziecięcy


lek.med. Szymon Oleksik, ortopeda dziecięcy Kraków

 

Czym jest hyperkyfoza piersiowa?

Fizjologicznie kyfoza piersiowa wynosi 20 – 40 stopni i jest to wartość dość stabilna, ze względu na znaczną sztywność odcinka piersiowego kręgosłupa, wynikającą z obecności żeber i mostka (klatka piersiowa) oraz ukształtowania samych kręgów i stawów międzykręgowych. Zmiany kątowe kyfozy piersiowej wynikają najczęściej ze zmian w morfologii (budowie) kręgów. Najczęściej jest to pogłębienie kyfozy (zwiększenie jej wartości kątowej), bo tak działają wektory sił na poszczególne kręgi piersiowe. Zaburzenie struktury kostnej kręgów jest podstawową przyczyną zmiany ich kształtu – sklinowacenia. Może być wynikiem urazu (złamanie kompresyjne), osteoporozy, czy osteochondrozy. Dwie ostatnie przyczyny, to ogólnie mówiąc zaburzenia o charakterze metabolicznym. Osteochondroza kręgosłupa jest charakterystyczna dla wieku rozwojowego, osteoporoza zaś dla wieku podeszłego, choć może wystąpić także wcześniej.

Skupiając się na młodzieńczej osteochondrozie kręgosłupa (choroba Scheurmanna) można opisać ją jako narastające w okresie wzrostu wygięcie kręgosłupa ku tyłowi, wynikające z zaburzenia struktury kostnej kręgów z ich następowym sklinowaceniem. Dotatkowo w obrazie radiologicznym poza powiększającym się kątem kyfozy, opisywane są tzw. guzki Schmorla, czyli okrągłe lub owalne odkształcenia blaszek granicznych kręgów, będące z kolei wynikiem modelowania miękkiej kości przez elastyczne jądra miażdżyste tarcz międzykręgowych. Dość często w tym okresie występują dolegliwości bólowe kręgosłupa.

Do pewnego stopnia pogłębienie kyfozy nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i wydolności pacjenta, pozostaje jedynie defektem kosmetycznym. Tak jest zwykle przy kyfozie w przedziale 40 – 60 stopni. Powyżej 60 stopni kyfoza może stać się już uciążliwa. Kompesacyjnie pogłębia się lordoza lędźwiowa (balans), pojawiają się przeciążeniowe dolegliwości bólowe, zmienia się kształt klatki piersiowej. Zaburzenie osi kręgosłupa i nieprawidłowe obciążenia z czasem prowadzą też do zmian zwyrodnieniowych.

Rozpoznanie

Hyperkyfozę rozpoznaje się przede wszystkim na podstawie badania fizykalnego i zdjęć RTG. W RTG, szczególnie posturalnym, tzw telemetrycznym, czyli obejmującym cały kręgosłup, obserwujemy zaburzenia kątowe, a także kompensację w innych odcinkach. Ocenia się też progresję skrzywienia w okresowo wykonywanych zdjęciach kontrolnych.

Dodatkowo można wykonać tomografię komputerową – pomocną w ocenie morfologii kręgów i przedoperacyjnym planowaniu osadzenia śrub i ewentualnych osteotomii korekcyjnych.

Rezonans magnetyczny wykonuje się rzadziej, służy ocenie struktur wewnątrz kanału kręgowego.

Jak leczy się hyperkyfozę?

Wskazaniem do leczenia operacyjnego hyperkyfozy jest 60 - 65 stopni zagięcia kątowego mierzonego metodą Cobba, i dolegliwości bólowe. I na tym można by zakończyć rozważania o wskazaniach do leczenia, ponieważ nie ma innych sposobów leczenia stosowanych powszechnie i skutecznie. Tu należy zaznaczyć, że tzw. wady postawy, czyli plecy okrągłe, protrakcja barków itp., poddające się czasem rehabilitacji, to zupełnie coś innego, niż sztywna deformacja kyfotyczna z deformacją kręgów, będąca przedmiotem niniejszych rozważań.

Próby leczenia gorsetowego mają swoje uzasadnienie, ale wymagany jest gorset sztywny, wykonany wg projektu ortotycznego lub tzw. gorset Jewetta. Jednak leczenie należałoby wprowadzić przy około 50 stopniach kyfozy, czyli poniżej obecnych wskazań do leczenia w ogóle i utrzymywać do około 17 roku życia. Decyzję o sposobie leczenia należy omówić z pacjentem i rodziną.

Leczenie operacyjne hyperkyfozy jest dość podobne do operacji skoliozy, jednak ukierunkowane głównie na korekcję wygięcia kręgosłupa do tyłu. Jest to duży zabieg operacyjny, wymagający kontroli układu nerwowego (neuromonitoring) i zabezpieczenia w krew. Bazą są śruby transpedikularne, osadza się w nich pręty i dokonuje korekcji wykorzystując sztywność prętów.

Dla poprawy korektywności kręgosłupa wykonuje się często tzw. osteotomie, czyli częściowe wycięcie fragmentów łuków kręgów i stawów międzykręgowych. W większości wypadków udaje się osiągnąć dobrą korekcję osi kręgosłupa, znaczącą i trwałą korekcję sylwetki i zmniejszenie dolegliwości bólowych. Doleczanie pooperacyjne to, podobnie jak po operacjach skolioz, pionizacja w pierwszych dwóch dobach pooperacyjnych, wstępne usprawnianie i wypis do domu po tygodniu. Dalsze leczenie rehabilitacyjne bardziej indywidualne, powrót do aktywności, także sportowej, po 6-12 miesiącach, czyli po okresie potrzebnym do uzyskania zrostu kostnego między kręgami, czyli spondylodezy.

Ograniczenie sprawności pacjentów po operacyjnej korekcji kyfozy jest stosunkowo niewielkie, poza oczywiście, usztywnieniem kręgosłupa na odcinku korekcji.

Jeżeli chcesz zobaczyć jakie sa możliwosci leczenia operacyjnego kyfozy KLIKNIJ TUTAJ

 

 

Czym jest biopsja cienkoigłowa?

Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC) jest techniką pobierania materiału w celu badania histopatologicznego. Biopsję wykonuje się przy podejrzeniu różnego rodzaju nowotworów np. tarczycy, ślinianek, raka piersi, sutka czy gruczołu krokowego. Biopsja jest metodą nieinwazyjną, niewymagająca znieczulenia. Podstawą do wykonania biopsji jest wykrycie guzka metodą palpacyjną, w badaniu ultrasonograficznym (USG), badaniu radiologicznym (RTG) lub tomografii komputerowej (TK) czy scyntygrafii. W przypadku niewielkich guzków zdarzają się przypadki nie trafienia igłą w zmianę patologiczną (zmiana o wielkości 2 – 3 mm), dzieje się to jednak stosunkowo rzadko. Warto jednak pamiętać, że wynik negatywny badania nie jest jednoznaczny z brakiem występowania zmian nowotworowych. Jeśli wynik biopsji jest niejednoznaczny należy badanie powtórzyć za ok. 3 miesiące. W przypadku np. raka sutka skuteczność biopsji wynosi 80-96%.

 

Umów wizytę teraz - do lekarza wykonującego biopsję cienkoigłową w naszym szpitalu

lek. Jolanta Hauer - spec. chirurg ogólny II , torakochirurg


lek.med. Jolanta Hauer - spec. chirurg ogólny II, torakochirurg

dr n.med. Łukasz Hauer - torakochirurg


dr n.med.  Łukasz Hauer - spec. chirurg ogólny, torakochirurg

 

Na czym polega biopsja cienkoigłowa?

BAC to metoda pobierania materiału tkankowego o charakterze patologicznym do diagnostyki pod kątem nowotworowym. Podczas badania aspiruje się zawiesinę komórek guza wraz z płynem międzykomórkowym poprzez wkłucie cienką igłą i zaaspirowanie do jałowej strzykawki. Od pacjenta pobiera się tylko aspirat komórek, nie wycinek tkanki.

Badanie wykonuje się najczęściej w pozycji leżącej lub siedzącej w zależności od lokalizacji zmiany chorobowej. Mimo, że badanie zwykle nie wymaga znieczulenia miejscowego, czasem lekarz decyduje się na podanie miejscowo znieczulenia w postaci 1% roztworu lidokainy. Najczęściej stosuje się igły o średnicy 0,6 – 0,8 mm, a strzykawki o pojemności 5 – 20 cm3. Po przebiciu skóry i ukłuciu guza np. ślinianki, tarczycy, piersi, sutka, kilkakrotnie porusza się igłą w górę i w dół, każdorazowo zmieniając kierunek wkłucia igły. Dzięki takiemu działaniu zwiększa się prawdopodobieństwo pobrania odpowiedniej ilości komórek zmienionej chorobowo tkanki. Następnie materiał wypompowywany jest ze strzykawki na szkiełko mikroskopowe i utrwalany. Cały proces trwa ok. 15 minut. Wynik natomiast dostępny jest po 24 godzinach.

Pobrane komórki następie zostają poddane badaniu cytologicznemu, podczas którego są specjalnie wybarwiane i oceniane pod mikroskopem. Patomorfolog ocenia wygląd komórek i ich wybarwienie różnymi barwnikami dającymi odpowiedź o rodzaju komórek aspiratu. Najczęściej biopsję wykonuje się pod kontrolą USG (biopsja aspiracyjna cienkoigłowa celowana). Kontrola USG daje możliwość precyzyjnego pobrania materiału do badań nawet z niewielkich zmian. Biopsja jest badaniem prostym, niedrogim i szybkim.

Przygotowanie pacjenta do biopsji

Przed pobraniem materiału ze zmiany chorobowej metodą biopsji cienkoigłowej nie jest wymagane specjalne przygotowanie pacjenta. Warto ubrać się wygodnie ze względu na możliwą tkliwość okolicy poddanej biopsji. Jeśli pacjent posiada należy wziąć wyniki badań USG, RTG, TK lub rezonansu magnetycznego. W przypadku biopsji tarczycy zaleca się zabranie ze sobą wyników badań krwi. Należy wziąć także dokumenty z operacji oraz innych badań histopatologicznych.

Powikłania po biopsji cienkoigłowej

Zwykle po biopsji BAC nie występują powikłania. Czasem w miejscu pobrania aspiratu pozostaje niewielki krwiak. Można stosować krem na stłuczenia w celu przyspieszenia resorpcji krwiaka.

Czy biopsja może spowodować, że zmiana chorobowa/guzek się zezłośliwi?

Z punktu widzenia onkologicznego nakłucie biopsyjne guzka jest całkowicie bezpieczne i nie powoduje zmiany guzka w złośliwego lub nie przyspiesza jego rozrostu.

Inne zastosowania biopsji cienkoigłowej

Biopsję BAC można stosować też do odbarczenia dużych zmian torbielowatych w piersiach czy tarczycy. Biopsja odbarczająca pomaga w zmniejszeniu dolegliwości bólowych. Ponad to, biopsję stosuje się też w celu diagnostyki węzłów chłonnych w przypadku podejrzenia przerzutów nowotworów złośliwych. Biopsję BAC można stosować także w celu diagnostyki zmian w obrębie jamy brzusznej np. wątrobie, trzustce. Jest to już jednak bardziej wymagający zabieg, po którym pacjent zwykle zostaje w jedną dobę w szpitalu. W celu diagnostyki nowotworów złośliwych wykorzystuje się biopsję gruboigłową.

Czy biopsja cienkoigłowa jest zawsze skuteczna w 100%?

Jak wyżej wspomniano niekorzystna lokalizacja zmiany chorobowej lub zbyt mała ilość aspiratu z materiałem biologicznym nadającym się do badania może zaważyć na skuteczności biopsji. W przypadku 20-26% przypadków wynik biopsji jest niejednoznaczny. Nie jest to jednak wynik braku umiejętności patomorfologa. Zdarza się bowiem, iż pobrana ilość materiału nie jest wystarczająca patomorfologowi do postawienia jednoznacznego rozpoznania. W takich sytuacjach powtarza się procedurę po 3 miesiącach. W przypadku wykluczenia raka konieczna jest także pilna konsultacja onkologiczna.

Etapy badania

  1. badanie USG
  2. wykonanie biopsji
  3. przygotowanie wyniku badania w trybie pilnym 24 godziny po pobraniu materiału
  4. konsultacja wyniku z diagnozującym lekarzem
Cena usługi: 390

I. Skolioza wczesnodziecięca, pacjent w wieku 3 lat.

1. Skolioza wczesnodziecięca RTG w projekcji AP.

2. Skolioza wczesnodziecięca RTG w projekcji bocznej - bardzo duże skrzywienie kręgosłupa z zagięciem bliskim 90 stopni i dużą rotacja kręgów. Nie leczone prowadzi do ciężkiego kalectwa z możliwymi zaburzeniami oddychania i rozwoju narządów wewnętrznych.

1

3/5. Skolioza wczesnodziecięca, pacjent operowany w wieku 3 lat. RTG  po zabiegu operacyjnym w projekcji AP – instrumentarium rosnące, połączone pręty pionowe. Mocowanie prętów w dolnym odcinku śrubami transpedikularnymi, w górnym hakami żebrowymi (dające możliwość wzrostu i dokonywania trakcji kręgosłupa) . Wymaga rozciągania w znieczuleniu ogólnym co 9 miesięcy.

4. Ten sam pacjent - RTG po zabiegu operacyjnym w projekcji bocznej –  widoczne instrumentarium rosnące.

2

3

II. Skolioza wczesnodziecięca. Pacjentka w wieku 4 lat.

1. Skolioza wczesnodziecięca RTG w projekcji AP.

2. Skolioza wczesnodziecięca RTG w projekcji bocznej.

4

3. Ta sama pacjentka operowana w wieku 4 lat. RTG  po zabiegu operacyjnym w projekcji AP – instrumentarium rosnące. Mocowanie w dolnym i górnym odcinku przy pomocy śrub transpedikularnych.

4. RTG w projekcji bocznej tej samej pacjentki z skoliozą wczesnodziecięcą – instrumentarium rosnące.

5

 

Gruczoł tarczycy

Jednym z ważniejszych gruczołów dokrewnych człowieka jest tarczyca. Gruczoł ten posiada charakterystyczny kształt motyla. Całkowita masa u osób dorosłych wynosi około 10-20 g. Znajduje się w dolnej części szyi po obu stronach tchawicy. Ma za zadanie wytwarzanie hormonów, które są wydzielane do krwi, a następnie przenoszone do każdej tkanki w ciele. Czynności tarczycy są regulowane przez przysadkę mózgową. Odpowiedzialną za wytwarzanie tereotropiny tzw. TSH (od ang. Thyroid- Stimulating Hormone). W wyniku wzrostu TSH tarczyca wychwytuje z krwi związki jodu i produkuje z nich hormony takie jak: tyroksynę (T4) i trójodotyroninę (T3). U człowieka tylko tarczyca posiada zdolność gromadzenia dużej ilości jodu. W przypadku niedoboru jodu powstają wole tarczycy.

 

Umów wizytę teraz - do lekarza specjalizującego się w leczeniu woli tarczycy w naszym szpitalu

lek. Jolanta Hauer - spec. chirurg ogólny II , torakochirurg


lek.med. Jolanta Hauer - spec. chirurg ogólny II, torakochirurg

dr n.med. Łukasz Hauer - torakochirurg


dr n.med.  Łukasz Hauer - spec. chirurg ogólny, torakochirurg

 

Wole tarczycy

Wole tarczycy to powiększenie się tkanki tarczycy w skutek niedoboru jodu. Może powstawać zarówno w sytuacji gdy mamy do czynienia z nadczynnością tarczycy jak i niedoczynnością. Wole mogą być widoczne na szyi lub rozrastać się za mostkiem i w klatce piersiowej. Najprostszym sposobem oceny rozmiarów wola jest sprawdzenie dotykiem okolic szyi. Dolegliwości związane z tarczycą są zaliczane do najczęściej występujących schorzeń gruczołów dokrewnych. W Polsce znacznie częściej odnotowuje się powstanie wola w porównaniu ze Stanami Zjednoczonymi. W których to stosuje się ogólnokrajową profilaktykę polegającą na stosowaniu jodowanej soli kuchennej oraz spożywanie bogatych w jod ryb morskich. Natomiast w społeczeństwie polskim około 22% populacji ma dolegliwości związane z gruczołem tarczycy. Znacznie częściej chorują kobiety niż mężczyźni. Czynnikiem, który przyśpiesza niektóre z tych zaburzeń to w głównej mierze żeński hormon płciowy, ciąża oraz stres. Okazuje się, że około połowa pacjentów nie wie, że cierpi na schorzenia związane z gruczołem tarczycy. Takie nierozpoznane i nieleczone choroby tarczycy przyczyniać się mogą do wielu powikłań zdrowotnych.

Przyczyny powstania woli

- niedobór jodu w diecie

- niedobór żelaza oraz selenu w diecie

- palenie tytoniu

- choroba Gravesa i Basedova

- choroba Hashimoto

- obecność w rodzinnie chorób autoimmunologicznych lub wola gruczołu tarczycy

- pojedyncze guzki tarczycy

- rak tarczycy

- zapalenie

- zmiany hormonalne występujące podczas dojrzewania, ciąży lub menopauzy

- nadczynność lub niedoczynność tarczycy

- narażenie na promieniowanie lub radioterapia szyi lub klatki piersiowej w okresie dzieciństwa

Rodzaje woli tarczycy

Według wielkości:

- wole wyczuwalne tylko palpacyjnie i niewidoczne przy wyprostowaniu szyi (stopień 1a)

- wole wyczuwalne palpacyjnie i widoczne przy wyprostowaniu szyi (stopień 1b)

- wole widoczne podczas normalnego ułożenia szyi (stopień 2)

- bardzo durz rozmiary woli, są widoczne z odległości (stopień 3)

Według budowy:

- miąższowe (nienowotworowe oraz niezapalne powiększenie się gruczołu tarczycy, spowodowane niedoborem jodu)

- guzkowe (obecny jest guzek 1 cm lub powiększona tarczyca )

Według miejsca występowania:

- szyjne

- zamostkowe

- śródpiersiowe

Według czynności hormonalnej tarczycy:

- wole obojętne (uwalnianie hormonów przez tarczycę nie jest zaburzone)

- wole nadczynne (zbyt duża ilość hormonów się wydziela)

- wole niedoczynne (zbyt mało hormonów się wydziela)

Według częstości występowania:

- wole endemiczne (>10 % ludności danego obszaru ma wole)

- wole sporadyczne

Objawy wola tarczycy

- pogrubienie szyi

- chrypka

- zaburzenie oddychania

- ból przy przełykaniu

- duszności

- kaszel

- ucisk na tchawicę, żyły szyjne oraz nerw krtaniowy (bardzo duże wole)

Wskazania do chirurgicznej operacji usunięcia wola

- duże rozmiary wola tj. >60 ml, które uciskają na narządy sąsiednie takie jak tchawica, doprowadzając do jej zwężenia.

- zostanie rozpoznany lub jest podejrzenie nowotworu złośliwego (zalecana biopsja), u pacjentów powyżej 40 roku życia ryzyko wzrasta

- ciąża, kiedy inne metody nie przynoszą efektów 

- w sytuacji szybkiego wyrównanie tyreotoksykozy

- pacjent nie wyraża zgody na leczenie jodem promieniotwórczym

- występuje niska jodochwytnosć tarczycy

- guzki zimne scyntygraficznie nie zidentyfikowane jako łagodne, podejrzenie nowotworu złośliwego

Przygotowanie do zabiegu:

W celu prawidłowego przygotowania do zabiegu lekarz zleci pacjentowi wykonanie podstawowych badań laboratoryjnych tj. morfologia krwi, poziom elektrolitów w surowicy (sód, potas), mocznik i kreatynina, stężenie glukozy, badanie ogólne moczu. Jak również należy wykonać badania parametrów układu krzepnięćia APTT (czas koalinowo-kefalinowy), PT (czas protrombinowy) oraz INR (wystandaryzowany współczynnik czasu protrombinowego i fibrynogen. Ponad to przed operacją zaleca się zaszczepić przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B oraz nie przyjmować leków przeciwzakrzepowych. W dniu zabiegu należy być na czczo, czyli nie spożywać pokarmów stałych przez około 8 godzin, a pokarmów płynnych 4 godziny przed zabiegiem.

Rodzaje operacji wola tarczycy

NAZWA ZABIEGU

OPIS ZABIEGU

WSKAZANIA CZAS ZABIEGU
Tyroidektomia

Całkowite usunięcie tarczycy

wola o budowie guzkowej, niektóre wola w przebiegu
choroby Hashimoto oraz wola nawrotowa,
nowotwór tarczycy.
2 - 3 godz
Strumektomia Częściowe usunięcie tarczycy wole nadczynne guzowate, wole guzkowe obojętne,
wole miąższowe obojętne i nadczynne, wole w przebiegu zapalenia tarczycy.
40 – 60 min

  

Przebieg zabiegów

Przy wykonywaniu operacji wola tarczycy powszechnie stosuje się klasyczną technikę wykorzystującą znieczulenie ogólne. W tym celu umieszcza się pacjenta na stole operacyjnym w pozycji leżącej z lekko odgiętą głową do tyłu. Długość linii cięcia zależy od wielkości wola. Najczęściej jest to około 6 do 8 cm. Po wykonaniu przecięcia skóry właściwej, tkanki podskórnej oraz mięśnia szerokiego szyi, lekarz identyfikuje gruczoł tarczycy. Przy czym zachowuje szczególną ostrożność aby nie naruszyć innych narządów takich jak nerw krtaniowy wsteczny oraz gruczołu przytarczycy. Do tego celu wykorzystuje się neuromonitoring. W kolejnym etapie następuje podwiązanie tętnic tarczowych górnych, a także naczyń bocznych tarczycy. Po czym dokonuje całkowitego wycięcie gruczołu tarczowego. Przy wykonywaniu tego zabiegu ważną kwestią jest zwrócenie uwagi na prawidłową hemostazę, ponieważ gruczoł ten jest silnie unaczyniony. W końcowym etapie operacji lekarz chirurg może pozostawić niewielki drenaż ssący tzw. „dren” w szyi. Jest to rurka, która umożliwia odprowadzanie płynów oraz krwi z rany. Z reguły jest ona zabierana pierwszego lub drugiego dnia po operacji. W pewnych sytuacjach konieczne jest usunięcie niektórych węzłów chłonnych (organów wytwarzających krwinki białe) znajdujących się w pobliżu tarczycy. Po wykonanym prawidłowo zabiegu dokonuje się zszycia mięśni oraz skóry. 

Postępowanie po operacji:

Po operacji pacjent jest monitorowany przez odpowiedni zespół pielęgniarek oraz lekarzy. Przeważnie w drugim dniu pooperacyjnym usuwa się dren, a w kolejnych dniach szew śródskórny. Pacjent najczęściej może opuścić szpital w drugiej dobie po operacji. Okres powrotu do zdrowia wynosi średnio około 2 tygodnie. Naturalną konsekwencją po usunięciu całego gruczołu jest niedoczynność tarczycy. W celu zaopatrzenia organizm w hormon tarczycy pacjent musi dożywotnie przyjmować syntetyczną tyroksynę (lewotyroksynę). Do obowiązków pacjenta po operacji należeć będą wizyty kontrolne u lekarza w celu monitoringu gruczołu tarczycy. Sprawdzanie funkcjonowania hormonu tarczycy, po przez właściwe oznaczenie poziomu TSH. Przeważnie procesy połykania oraz oddychania po operacji wola tarczycy są łatwiejsze. Pacjenci poddani operacji gruczołu tarczycowego są w grupie ryzyka wystąpienia niskiego poziomu wapnia. Jeśli dojdzie do naruszenia gruczołów przy tarczycy. Wtedy konieczna będzie stała suplementacja wapniem lub witaminą. Blizna pooperacyjna jest przez kilka miesięcy gruba. Zazwyczaj z czasem zanika. Do uszkodzenia obydwu nerwów krtaniowych dochodzi bardzo rzadko. Jednak w przypadku takiej komplikacji wykonuje się tracheostomię (wprowadzenie rurki do tchawicy). Gdy u pacjenta występują problemy oczu, po operacji istnieje ryzyko pogorszenia się tego stanu. 

Bibliografia: 

  1. Corazza V. i in.: Podręczna encyklopedia zdrowia. Zysk i S-ka, 2006, 728-730 
  2. Pantofliński J.: Badania przesiewowe tarczycy wśród dorosłych mieszkańców regiony krakowskiego. Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego 2008, 3-15 
  3. Pragacz A. i in.: Kryteria kwalifikacyjne do leczenia chirurgicznego chorób tarczycy u pacjentów w podeszłym wieku. GERIATRIA 2011, 5,181-186
  4. Romer T. E.: Endokrynologia Kliniczna dla ginekologa, internisty i pediatry. PWN, 1998, 342 - 430 
  5. https://endocrinesurgery.ucsf.edu/conditions--procedures/goiter.aspx

Kontakt

ul. Dworska 1B, 30-314 Kraków
[email protected]


Szpital Dworska - Kraków

Godziny otwarcia

Poniedziałek:
7:30 - 20:30
Wtorek:
7:30 - 20:30
Sroda:
7:30 - 20:30
Czwartek:
7:30 - 20:30
Piątek:
7:30 - 20:30
Sobota:
7:30 - 14:00
Niedziela:
nieczynne
lokalizacja parkingu

Parking koło Szpitala Dworska - wjazd od ulicy Bułhaka