Uszkodzona chrząstka posiada niski potencjał do autonaprawy. Brak podjęcia działań stymulujących ten proces najczęściej prowadzi do pogłębienia zmiany i zaostrzenia dolegliwości bólowych. Wskazaniem do leczenia operacyjnego są przede wszystkim ubytki chrzęstne sięgające kości lub ubytki chrzęstno-kostne u młodych aktywnych osób. Naprawa chrząstki ma w tym przypadku zapobiec wtórnej chorobie zwyrodnieniowej stawu. U osób starszych i u mało aktywnych osób z rozległymi uszkodzeniami chrząstki na podłożu zmian zwyrodnieniowych proponuje się przeciwbólowe leczenie zachowawcze lub ostatecznie wykonanie endoprotezoplastyki stawu.