Leczenie przykurczu Dupuytrena powinno być odpowiednio dobrane do indywidualnych potrzeb pacjenta przez lekarza specjalistę. Po postawieniu właściwej diagnozy pacjent kierowany jest najczęściej na zabieg operacyjny, który jest mało inwazyjny, dobrze znoszony przez pacjentów i daje długotrwałe, satysfakcjonujące efekty poprawiające jakość życia chorego. Po operacji powinno się wdrożyć postępowanie rehabilitacyjne, mające na celu utrzymanie zakresu ruchomości w stawach, rozluźnienie blizny pooperacyjnej i przyspieszenie powrotu do sprawności. Wykorzystuję się zaopatrzenie ortopedyczne w postaci szyny, która utrzymuje palce w wyproście dla utrwalenia efektu.

Przebieg choroby jest zwykle niezauważalny we wczesnym stadium. Dopiero później pojawiają się pod skórą zgrubiałe pasma tkanki łącznej oraz wyczuwalne guzki. Charakterystyczny jest przykurcz zgięciowy palców IV i V czyli serdecznego i małego. Pojawiają się problemy z wyprostowaniem palców przy różnych czynnościach a z czasem wyprost przestaje być możliwy. Im wcześniej zgłosimy się do lekarza tym lepsze są rokowania i możliwy całkowity powrót do zdrowia.

Każdy zabieg operacyjny jest ingerencją w nasz organizm i jest obarczony pewnym ryzykiem. Warto wybrać sprawdzoną placówkę, w której pacjent jest kwalifikowany do zabiegu i operowany przez doświadczonego chirurga. Ważna jest też dostępność fizjoterapeuty, który w konsultacji z lekarzem poprowadzi terapię manualną i nauczy odpowiednich ćwiczeń.

Pierwsze objawy reumatoidalnego zapalenia stawów rozwijają się powoli. Pojawiają się okresowe stany podgorączkowe, którym towarzyszą dolegliwości bólowe stawów i mięśni. Obserwuje się sztywność poranną, bolesność dotykową i symetryczny obrzęk stawów. Reumatoidalne zapalenie stawów atakuje najczęściej drobne stawy rąk i stóp, rzadziej stawy łokciowe, kolanowe i biodrowe. Proces diagnostyczny RZS powinien być prowadzony przez lekarza reumatologa lub ortopedę.

Ze względu na charakter zapalny RZS, leki hamujące zapalenie stawów oraz leki immunosupresyjne stanowią główną metodę walki z chorobą. Formą leczenia niefarmakologicznego u pacjentów, którzy przyjmowali leki przez okres minimum 3-6 miesięcy, jest zabieg operacyjny polegający na usunięciu błony maziowej torebek stawowych i pochewek ścięgnistych. Błona maziowa stanowi pierwotne ognisko stanu zapalnego, a jej resekcja pozwala na zahamowanie szerzenia zmian na przyległe tkanki i ograniczenie stopnia deformacji. Pozostałe metody leczenia uwzględniają rehabilitację, stosowanie ortez stabilizujących stawy oraz psychoterapię pacjenta (ze względu na postępujący charakter RZS).

Korektywne zniekształcenia palców typu „butonierka” i „łabędzia szyjka” mogą być leczone operacyjnie z wykorzystaniem procedury transferu ścięgien mięśni. Procedura ta wpływa na kierunek sił działania ścięgien na stawy palców i pozwala ograniczyć stopień deformacji. Utrwalone zniekształcenia wymagają przeprowadzenia zabiegu artrodezy (usztywnienia stawu) lub wszczepienia sztucznej protezy stawu palca. Wyboru metody operacyjnej dokonuje chirurg kwalifikujący do zabiegu.

Objawami wybitego palca są: ból i obrzęk w okolicy stawu, nienaturalne zniekształcenie palca i niemożność wykonania ruchu. Wybity palec jest zwichnięciem w stawie palca, ale może mu także towarzyszyć złamanie w okolicy stawu. Aby stwierdzić czy doszło do złamania należy wykonać zdjęcie rentgenowskie.

Ból i obrzęk palca związany ze stłuczeniem wynika z uszkodzenia i wtórnego zapalenia tkanek miękkich. Dolegliwości bólowe mogą utrzymywać się do 2-3 tygodni i w ciągu tego okresu wykazują charakter malejący.

Uraz typu „kciuk narciarza” powstaje przeważnie w wyniku upadku na rękę z odwiedzionym kciukiem i z oparciem kciuka o rączkę kija narciarskiego. Istotą kontuzji jest uszkodzenie więzadła, które stabilizuje staw śródręczno-paliczkowy kciuka od strony palca wskazującego. Skutkiem urazu jest ból, obrzęk i możliwa niestabilność stawu kciuka utrudniająca chwytanie większych przedmiotów.

Drętwienia palców u rąk stanowią zwykle objaw neuropatii czyli zaburzeń czynności nerwów obwodowych. Drętwienie pojedynczych palców w jednej ręce jest najczęściej wynikiem ucisku na nerw przez inne tkanki, np. obrzęk zapalny, blizny łącznotkankowe czy zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze. W obrębie kończyny górnej miejscami częstych ucisków nerwów jest nadgarstek i okolica stawu łokciowego. Przyczyną zaburzeń czucia może być też ucisk korzenia nerwowego w związku ze zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa szyjnego. Symetryczne drętwienie palców może natomiast wskazywać na ogólnoustrojową przyczynę neuropatii, np. cukrzycę, która prowadzi do osłabienia przewodnictwa nerwowego we wszystkich najdrobniejszych nerwach ciała człowieka. W przypadku pojawienia się powyższych dolegliwości należy skonsultować się z lekarzem, który przeprowadzi szczegółową diagnostykę i ustali plan leczenia.

Zabieg operacyjny w przebiegu zespołu rowka nerwu łokciowego polega na usunięciu przyczyny stanowiącej ucisk nerwu. Jest to najczęściej resekcja kostnych zmian zwyrodnieniowych lub blizn łącznotkankowych ograniczających przesuwalność nerwu łokciowego. Zabieg wymaga wykonania kilkucentymetrowego nacięcia wzdłuż przebiegu nerwu, by dokładnie opracować obszar przyśrodkowej okolicy łokcia. Po operacji konieczna jest rehabilitacja, która wspomaga przywrócenie prawidłowego ślizgu nerwu oraz umożliwia wzmocnienie osłabionych mięśni kończyny górnej.

Gdy przyczyną ucisku nerwu jest miejscowy stan zapalny, terapia ukierunkowana jest na zmniejszenie zapalenia i szybką ewakuację obrzęku. Wskazane jest zażywanie leków przeciwzapalnych oraz czasowe odciążenie kończyny. Kiedy jednak doszło do pozapalnych zrostów tkanek lub przyczyną jest zmiana kostna lub rosnący guz, konieczne jest operacyjne usunięcie zmiany. W przypadku neuropatii przeciążeniowych proponuje się odpoczynek i rezygnację z aktywności nasilających dolegliwości. U pacjentów, u których doszło do nawrotu neuropatii zabieg operacyjny jest jedyną skuteczną metodą trwałego wyleczenia.

Istotą choroby de Quervaina jest mechaniczne podrażnienie i zapalenie pochewek ścięgien mięśni prostujących i odwodzących kciuk. Objawem schorzenia jest ból grzbietowej części kciuka i okolicy nadgarstka pod kciukiem, który nasila się podczas chwytania i ruchów manipulacyjnych ręki, a łagodnieje w czasie odpoczynku. Może pojawić się lekki obrzęk oraz tkliwość dotykowa grzbietowej części nasady kciuka. Wystąpienie powyższych objawów powinno skłonić do wizyty u ortopedy, który oceni stan pochewek ścięgien nadgarstka, wykluczy obecność innych patologii oraz zaproponuje odpowiednie leczenie.

Leczenie zachowawcze choroby de Quervaina polega na:

• noszeniu ortezy stabilizującej nadgarstek i staw śródręczno-paliczkowy kciuka,
• unikaniu ruchów zaostrzających ból kciuka i nadgarstka,
• terapii mięśniowo-powięziowej,
• zabiegach z zakresu fizykoterapii,
• stosowaniu leków przeciwzapalnych.

W przypadku silnych dolegliwości wykonuje się blokadę czyli podanie kortykosterydu do zmienionej zapalnie pochewki ścięgnistej. W razie braku powodzenia leczenia zachowawczego wykonuje się zabieg operacyjny polegający na usunięciu zrostów utrudniających swobodny ślizg ścięgien kciuka. Po zabiegu operacyjnym konieczny jest udział w rehabilitacji, która obejmuje mobilizację blizny, przywrócenie pełnej ruchomości kciuka oraz stopniowe wzmacnianie siły chwytu.

Choroba de Quervaina jest terminem używanym w odniesieniu do dwóch różnych schorzeń – zapalenia pochewek ścięgien mięśni kciuka oraz zapalenia tarczycy.

Do objawów zespołu cieśni kanału nadgarstka należą: drętwienie palców, mrowienie w ręce, ból ręki i przedramienia, pojawiający się często w nocy, osłabienie siły chwytu, trudności w wykonywaniu precyzyjnych czynności lub utrzymywaniu drobnych przedmiotów.

Na zespół cieśni nadgarstka najbardziej narażone są osoby długotrwale pracujące przy komputerze, przy taśmie produkcyjnej, muzycy, rowerzyści, szwaczki – osoby często powtarzające te same ruchy nadgarstka.

O konieczności leczenia operacyjnego decyduje lekarz – w początkowym stadium choroby operacja może nie być konieczna. Należy jednak podkreślić, że operacyjny zabieg odbarczenia nerwu pośrodkowego daje najlepsze efekty leczenia.

Zabieg jest krótkotrwały – sama operacja trwa 10-15 minut. Pacjenci zwykle tego samego dnia po operacji wracają do domu.

W zależności od stanu pacjenta i charakteru wykonywanej pracy powrót do aktywności zaodowej jest możliwy w okresie między 2 a 8 tygodniem od operacji. Zwykle pacjenci wracają do pracy po 3 tygodniach od zabiegu.

Terminem "łokieć tenisisty" określa się dolegliwość objawiającą się bólem w okolicy nadkłykcia bocznego kości ramiennej, nasilającym się podczas prostowania palców i nadgarstka. Dolegliwościom bólowym często towarzyszą obniżenie siły i zaburzenie funkcji kończyny górnej. Objawy łokcia tenisisty nie są wynikiem stanu zapalnego a zmian zwyrodnieniowych obejmujących przyczepy bliższe ścięgien mięśni prostujących nadgarstek.

Ból przy łokciu tenisisty pojawia się po bocznej stronie łokcia i może promieniować do części grzbietowej przedramienia i dłoni. Pacjenci uskarżają się na nasilanie się bólu podczas prostowania palców, nadgarstka i łokcia. Najczęściej silny ból pojawia się podczas podnoszenia ciężkich przedmiotów, zakręcania lub odkręcania (słoików, śrubek itd.), uścisku dłoni przy powitaniu. Ból może być tak silny, że niektórzy pacjenci nie są w stanie podnieść nawet szklanki z wodą. Dodatkowo może pojawić się osłabienie siły nadgarstka oraz osłabienie funkcji kończyny górnej.

Schorzenie występuje często wśród tenisistów (stąd nazwa). Narażone na nią są jednak przede wszystkim osoby, które w swojej pracy używają rąk, szczególnie jeśli wykonują stale takie same ruchy nadgarstka i łokcia, powtarzane wielokrotnie - budowlańcy, hydraulicy, mechanicy, malarze, stolarze, osoby pracujące w zakładach produkcyjnych, szwaczki, muzycy. Dużą grupę chorych stanowią również osoby, których praca wiąże się ze stałym używaniem komputera – programiści, graficy komputerowi, pracownicy biurowi a nawet pisarze. Łokieć tenisisty występuje również często wśród osób czynnie uprawiających sport – ćwiczących dużo na siłowni, zwłaszcza jeśli intensywnie obciążają mięśnie przedramion. Schorzenie to pojawia się zwykle u osób powyżej 40 roku życia.

Aby zmniejszyć dolegliwości bólowe można doraźnie zastosować zimne okłady a także środki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Należy jednak pamiętać, że przynoszą one jedynie krótkotrwałą ulgę, nie eliminując przyczyny powstawania bólu. Bardzo ważnym elementem leczenia jest rehabilitacja, która polega na terapii manualnej tkanek miękkich i fizykoterapii (np. zabiegach falą uderzeniową). Zabieg operacyjny przeprowadza się w przypadku długotrwale utrzymującego się silnego bólu łokcia i braku powodzenia leczenia zachowawczego.

Stosuje się głównie leczenie zachowawcze. Należy unikać wykonywania ruchów, które prowadzą do przeciążenia mięśni prostowników nadgarstka i wywołują ból. Wachlarz metod leczenia obejmuje: terapię manualną, masaż, ćwiczenia rozciągające prostowniki nadgarstka, krioterapię, igłoterapię, zabiegi falą uderzeniową, zastrzyki z osocza z stężonymi płytkami (leczenie biologiczne).

Łokieć tenisisty nie jest spowodowany przez stan zapalny, więc leczenie farmakologiczne mija się z celem. W wyjątkowych przypadkach podaje się leki sterydowe – kiedy ból uniemożliwia pacjentowi funkcjonowanie lub wystąpił ostry obrzęk. Jest to jednak leczenie doraźne i nie może być stosowane długotrwale

Kiedy po roku leczenia zachowawczego silne dolegliwości bólowe łokcia nie ustępują – pacjent kwalifikowany jest do leczenia operacyjnego.

Ganglion jest małą cystą wypełnioną płynem, która może występować podskórnie lub w tkankach głębiej położonych. Gangliony występują najczęściej w obrębie nadgarstka, stopy i stawu skokowego. Typowymi objawami ganglionu jest:

• obecność miękkiego guzka wyczuwalnego pod skórą,
• możliwa bolesność stawu, w obrębie którego występuje guzek,
• możliwa tkliwość palpacyjna ścięgien mięśni w pobliżu ganglionu

Leczenie ganglionu obejmuje rodzaje zabiegów: aspirację zawartości guzka, podanie blokady sterydowej do guzka lub całkowite usunięcie ganglionu.

Większość ganglionów jest niebolesna i nie wymaga leczenia – wystarczającym postępowaniem jest obserwacja zmiany. Gdy ganglion wywołuje miejscowe dolegliwości bólowe lub gdy jego obecność stanowi przyczynę ucisku nerwu lub naczynia krwionośnego, ganglion należy usunąć.