Rezonans magnetyczny odcinka szyjnego kręgosłupa wykonuje się w przypadku, gdy konieczna jest ocena krążków międzykręgowych, rdzenia kręgowego, korzeni nerwowych oraz innych tkanek miękkich otaczających kręgosłup. Badanie MRI jest przydatne w diagnostyce rwy barkowej, wykrywania chorób obejmujących rdzeń kręgowy oraz w stanach pourazowych kręgosłupa. Aby wykonać rezonans kręgosłupa szyjnego należy posiadać skierowanie uzyskane od ortopedy, neurologa, neurochirurga lub lekarza radiologa.

Czas trwania badania MRI zależy od wskazań i rozległości ocenianych struktur. Badanie metodą rezonansu przeważnie trwa około 30-60 minut. 

Dożylne podanie środka kontrastowego jest konieczne, gdy wymagana jest szczegółowa ocena struktur bogato ukrwionych lub gdy celem diagnostyki jest dokładna lokalizacja stanów zapalnych i guzów nowotworowych.

W przypadku rezonansu z kontrastem należy posiadać wynik poziomu kreatyniny we krwi oraz nic nie jeść w ciągu 6 godzin przed badaniem. Osoba badana powinna także zabrać ze sobą zaświadczenia o posiadanych elementach obcych w ciele oraz być przygotowana do udzielenia informacji na temat obecnego stanu zdrowia oraz chorób i zabiegów operacyjnych przeprowadzanych w przeszłości. Ponadto, ubiór powinien być pozbawiony metalowych elementów takich jak sprzączki, guziki, spinki.

Pacjent kładzie się na specjalnym stole, który następnie jest przysuwany do urządzenia rezonansu (jest to typ otwarty urządzenia). Wokół kolana zakładana jest specjalna cewka.  Badanie trwa około 20-60 min w zależności od celu diagnostycznego. Podczas badania należy przyjąć nieruchomą pozycję ciała, aby uzyskany obraz był pozbawiony zakłóceń. Pacjent przez cały czas pozostaje w kontakcie słownym z radiologiem wykonującym badanie. Analizowane obrazy rezonansu stanowią przekroje struktur kolana w dowolnie wybranej płaszczyźnie. Wyniki wydawane są w postaci opisu tekstowego oraz zdjęć zapisanych na nośniku elektronicznym.

Najczęstszymi wskazaniami są urazy kolana, które wymagają dokładnej diagnostyki uszkodzeń tkanek miękkich i wewnętrznych struktur stawu. Rezonans stanowi złoty standard nieinwazyjnych metod diagnostyki w procesie kwalifikacji pacjenta do zabiegu operacyjnego rekonstrukcji więzadeł krzyżowych czy leczenia pęknięć łąkotek. Badanie MRI znajduje także zastosowanie w każdym przypadku, w którym zdjęcia RTG, tomografia komputerowa oraz USG są niewystarczające do określenia rodzaju i rozległości patologii w obrębie kolana.

Cena rezonansu kolana bez kontrastu wynosi najczęściej około 400-600zł, choć może być także niższa lub wyższa – zależy to od celu diagnostycznego badania. Jeśli rezonans magnetyczny kolana przeprowadzany jest z wykorzystaniem środka kontrastującego, cena z reguły wzrasta średnio o 200zł.

Pacjent kładziony jest na specjalnym ruchomym stole. Kończyna górna może zostać ułożona w określony sposób i zabezpieczona przed zmianą pozycji. Dookoła barku zostają umieszczone małe cewki, które biorą udział w uzyskiwaniu wysokiej jakości obrazu. Jeśli zaplanowano badanie z podaniem kontrastu, wcześniej pielęgniarka zakłada wenflon w okolicy dłoni lub przedramienia, przez który dożylnie podawany jest środek kontrastowy. Jeśli zaplanowano artrografię, środek kontrastowy wstrzykiwany jest przez lekarza do stawu. Pacjent otrzymuje stopery lub słuchawki do uszu, ponieważ w trakcie badania będzie słyszalny hałas towarzyszący pracy urządzenia, co jest zjawiskiem normalnym. Następnie stół wsuwany jest w głąb aparatu do rezonansu.

Badanie trwa około 15-45 minut w zależności od rozległości ocenianych struktur oraz opcji rezonansu z kontrastem czy bez. Podczas badania nie wolno się poruszać, ponieważ mogłoby to spowodować zaburzenia obniżające jakość pozyskiwanego obrazu.

Osobą wykonującą badanie i interpretującą jego wynik jest lekarz radiolog, który specjalizuje się diagnostyce obrazowej narządu ruchu. Radiolog sporządza opis, który razem ze zdjęciami rezonansu jest wydawany pacjentowi.

MRI barku z podaniem kontrastu jest bardzo dokładną i jednocześnie bezpieczną metodą diagnostyczną. Jeśli planuje się wykonanie rezonansu z podaniem kontrastu, przeprowadzany jest dokładny wywiad z pacjentem dotyczący jego stanu zdrowia. Wykonuje się także badanie poziomu kreatyniny we krwi, aby wykluczyć zaburzenia funkcjonowania nerek, które są przeciwwskazaniem do dożylnego podania kontrastu. Uczulenia na środek kontrastowy zdarzają się bardzo rzadko, a ewentualne objawy reakcji alergicznej są łagodne i przemijające.

Rezonans magnetyczny biodra wykonuje się na podstawie skierowania wydanego przez lekarza. Badanie MRI pozwala na najbardziej dokładną nieinwazyjną ocenę zmian zwyrodnieniowych stawu biodrowego, a także rozległości uszkodzeń tkanek miękkich w stanach pourazowych, np. po zwichnięciu biodra. Analiza wyników rezonansu magnetycznego jest jednym z czynników, na podstawie których lekarz kwalifikuje do zabiegu operacyjnego oraz dokonuje wyboru techniki operacyjnej.

Artrografia MRI polega na podaniu do wnętrza stawu biodrowego środka cieniującego o właściwościach ferromagnetycznych, a następnie poddaniu biodra badaniu rezonansem magnetycznym. Artrografia jest metodą diagnostyczną, która pozwala na bardziej szczegółową ocenę uszkodzeń chrząstki i obrąbka stawowego oraz obecności wolnych ciał w stawie niż w przypadku klasycznego badania MRI bez podania kontrastu.

Rezonans magnetyczny stawu biodrowego trwa około 15-60 minut. Ostateczny czas trwania badania zależy od wskazań, rozległości ocenianych struktur oraz tego, czy rezonans biodra przeprowadzany jest z podaniem kontrastu. W przypadku MRI z kontrastem proces przygotowania pacjenta polegający na założeniu wenflonu lub wstrzyknięciu kontrastu do stawu wydłuża czas przebywania pacjenta w pracowni radiologii. Zaleca się także, aby po zakończeniu badania MRI z podaniem kontrastu pacjent pozostał pod obserwacją personelu przez około 15 minut.

Rezonans magnetyczny wykorzystuje zjawisko rezonansu cząsteczek, które tworzą ciało człowieka oraz ocenę czasu ich relaksacji. Badanie MRI pozwala na uzyskanie obrazów będących przekrojami stawu skokowego i stopy w dowolnej płaszczyźnie. Pozwala to na niezwykle precyzyjną diagnostykę urazów i schorzeń w obrębie stawu skokowego. Badanie trwa około 30-60 minut, w trakcie którego pacjent leży na stole przysunietym do urządzenia rezonansu magnetycznego. Podczas badania nie wolno poruszać kończyną, ponieważ mogłoby to prowadzić do zaburzeń w odbiorze obrazu i obniżenia jakości badania. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie rezonansu z podaniem środka kontrastowego, który wzmacnia sygnał odbierany z tkanek i zwiększa wyrazistość obrazu. Uczulenie na kontrast występuje rzadko, ale jeśli w trakcie badania pojawiłyby się jakiekolwiek niepokojące objawy, należy je natychmiast zgłosić personelowi pracowni.

Koszt rezonansu wynosi kilkaset złotych - z reguły jest to przedział około 300-600zł. Jeśli wykonywane jest badanie z podaniem kontrastu, cena może zwiększyć się o dodatkową kwotę około 200zł.

Rezonans łokcia wykonuje się najczęściej w stanach pourazowych, które przebiegają z uszkodzeniem chrząstki stawu i/lub tkanek miękkich (więzadeł, mięśni). Obrazowanie rezonansu pozwala na dokładne określenie rozległości uszkodzeń i zaplanowanie leczenia operacyjnego. Struktury łokcia ukazywane są w przekrojach wykonanych w dowolnie wybranej płaszczyźnie, co umożliwia niezwykle precyzyjną diagnostykę. W przypadku patologii nieurazowych, na obrazach rezonansu można dokładnie ocenić strukturę tkanek, co jest ważne w przypadku podejrzenia zmian zapalnych, degeneracyjnych czy nowotworowych.

Rezonans magnetyczny jest przydatnym badaniem umożliwiającym określenie miejsca oraz przyczyny ucisku nerwu. Gdy wynik badania USG jest niejednoznaczny, warto wykonać rezonans, by móc ocenić tkanki niespecyficzne, które mogą stanowić przyczynę danej neuropatii.

Mielografia MR jest to nieinwazyjna metoda uwidocznienia przestrzeni podpajęczynówkowej kanału kręgowego oparta jest na sekwencjach silnie T2 zależnych, uzyskiwanych metodą dwu- (2D) lub trójwymiarową (3D), która służy ocenie zaawansowania zmian chorobowych w obrębie kanału kręgowego, rdzenia kręgowego i płynu mózgowo- rdzeniowego. Badanie w sposób bezpieczny dla pacjenta pozwala na uwidocznienie przestrzeni płynowych kręgosłupa, zwiększa w sposób istotny czułość konwencjonalnego badania MR, zwłaszcza w aspekcie oceny ucisku korzeni nerwowych, co jest szczególnie ważne przy podejmowaniu decyzji dotyczących sposobu postępowania terapeutycznego. Mielografia MR w większości przypadków diagnostycznych pozwala na zastąpienie konwencjonalnej mielografii.

• podobna czułość w wizualizacji w porównaniu z konwencjonalną mielografią,
• metoda całkowicie nieinwazyjna i przyjazna dla pacjenta,
• nie ma skutków ubocznych związanych z niepożądaną reakcją na kontrast dooponowy, takich jak zapalenie pajęczynówki,
• krótki czas obrazowania,
• brak ekspozycji pacjenta na promieniowanie jonizujące.

Głównymi patologiami ośrodkowego układu nerwowego i kanału kręgowego diagnozowanymi przy wykorzystaniu mielografii MR są:

• wady wrodzone kręgosłupa,
• wady rozwojowe ośrodkowego układu nerwowego,
• przepukliny krążków międzykręgowych,
• adhezyjne zapalenie pajęczynówki,
• choroby nowotworowe i guzy rdzenia kręgowego i kanału kregowego oraz ocena stopnia złośliwości procesów nowotworowych,
• schorzenia zapalne ośrodkowego układu nerwowego: wirusowe, bakteryjne, grzybicze i pasożytnicze,
• zwężenie zwyrodnieniowe kręgosłupa (stenozy kanału kręgowego);
• anomalie i wady naczyń ośrodkowego układu nerwowego – tętniaki, kręgowe malformacje naczyniowe,
• diagnostyka zmian niedokrwiennych mózgu i rdzenia kręgowego,
• choroby demielinizacyjne, zmiany zwyrodnieniowe i degeneracyjne ośrodkowego układu nerwowego.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego jest najbardziej przydatne w diagnostyce uszkodzeń stawów stopy, neuropatii uciskowych w obrębie stopy (zespół kanału stępu, nerwiaka Mortona), urazów tkanek miękkich oraz innych patologii, które nie mogą być dostatecznie ocenione na zdjęciach RTG, podczas badania USG czy tomografii komputerowej.