Szpital Dworska
specjalizacja
Typowym objawem przepukliny pępkowej jest wyczuwalne uwypuklenie w okolicy pępka. Może ono zawierać otrzewną i/lub przemieszczone narządy jamy brzusznej (najczęściej jelita). Stopniowo dochodzi do powiększania się przepukliny – od kilkumilimetrowej zmiany do przepukliny o wielkości piłki siatkowej. Przepuklinie może towarzyszyć ból brzucha w okolicy pępka, który nasila się w momencie kaszlu, kichania lub oddawania stolca. Dolegliwości można także wywołać stosując ucisk przepukliny ręką celem odprowadzenia jej zawartości do wnętrza jamy brzusznej.
U dorosłych przepuklina pępkowa stanowi wskazanie do zabiegu operacyjnego. Operacja polega na odprowadzeniu otrzewnej i narządów wewnętrznych do jamy brzusznej oraz zamknięciu wrót przepukliny. W niektórych przypadkach konieczne jest wzmocnienie powłok brzusznych specjalną siatką, która zapobiega nawrotom przepukliny.
Czas trwania operacji uzależniony jest od wielkości przepukliny oraz od procedur koniecznych do wykonania w trakcie zabiegu (np. dodatkowego wszczepienia siatki). Operacja trwa zwykle od 30 minut do 1,5 godziny.
Długość zwolnienia lekarskiego zależy od rodzaju wykonywanej pracy. Po operacji przepukliny należy unikać czynności związanych z podnoszeniem ciężkich przedmiotów i gwałtownym zwiększeniem ciśnienia w jamie brzusznej. Okres zwolnienia wynosi zwykle około 2 miesięcy czasu.
Objawami ropnia jest ból pośladka, uczucie rozpierania w mięśniu, wzmożone ocieplenie oraz możliwe zaczerwienienie skóry. Objawom miejscowym może towarzyszyć ogólnie złe samopoczucie i gorączka. Ropnia nie należy bagatelizować – jego pęknięcie może prowadzić do rozsiania zakażenia i groźnych powikłań włącznie z sepsą. Należy zgłosić się do lekarza chirurga, który oceni wielkość ropnia i zadecyduje o wykonaniu drenażu oraz włączeniu antybiotykoterapii.
Ropnie leżące powierzchownie usuwa się w znieczuleniu miejscowym. Chirurg nacina ropień oraz ewakuuje jego treść, która następnie jest poddawana badaniom posiewowym. W razie konieczności chirurg zakłada sączek pozwalający na ciągłe usuwanie ropy z rany. Sączki wymieniane są przez okres 1-3 dni. Rana po zabiegu jest zaszywana i zostaje zabezpieczona opatrunkiem. W przypadku zastosowania znieczulenia miejscowego nie ma konieczności hospitalizacji - pacjent może opuścić szpital w dniu zabiegu. Wizyty kontrolne z oceną gojenia rany odbywają się według harmonogramu określonego przez lekarza.
Wrastające paznokcie można leczyć zachowawczo za pomocą specjalnej klamry zakładanej przez podologa. Chirurgiczne wycięcie wrastającego paznokcia wykonuje się w przypadku bardzo zaawansowanych zmian oraz w razie braku powodzenia leczenia podologicznego. Jest to zabieg bezpieczny i całkowicie bezbolesny, ale wiąże się z czasową utratą części lub całości płytki paznokciowej. Po zabiegu paznokieć stopniowo odrasta.
Paznokieć palca u stopy odrasta na pełną długość zwykle po 12-16 miesiącach od zabiegu jego usunięcia.
Po zabiegu usunięcia paznokcia można od razu chodzić. Z uwagi na fakt, że na paluch zakładany jest opatrunek, konieczne jest zaopatrzenie się w odkryte obuwie lub buty o bardzo szerokich czubkach. Do czasu zdjęcia szwów (10-14 dni) należy jednak unikać długotrwałego chodzenia. Stopę należy jak najczęściej trzymać powyżej poziomu uda oraz stosować zimne okłady.
Obecność kamieni w pęcherzyku (woreczku) żółciowym początkowo może nie dawać żadnych objawów. Dopiero w sytuacji, gdy nagromadzone złogi utrudniają odpływ żółci z pęcherzyka żółciowego, mogą pojawić się objawy typowe dla tzw. kolki żółciowej. Ból zlokalizowany jest w prawym nadbrzuszu i rozpoczyna się z reguły do 2 godzin po spożyciu posiłku bogatego w tłuszcz. Ulgę w bólu przynosi zażycie środków rozkurczających i przeciwbólowych. Położenie pęcherzyka żółciowego sprawia, że dolegliwości związane z kamicą są często interpretowane jako objaw zaburzeń czynności wątroby. Celem zdiagnozowania problemu należy udać się do lekarza gastrologa lub wykonać badanie USG jamy brzusznej.
Jedyną skuteczną metodą usunięcia kamieni jest zabieg operacyjny, który polega na całkowitym wycięciu pęcherzyka żółciowego (zabieg cholecystektomii). Brak pęcherzyka żółciowego nie zaburza funkcji trawiennych ani nie obniża istotnie jakości życia po operacji.
Laparoskopia woreczka żółciowego trwa około godziny czasu. Długość trwania zabiegu zależy od indywidualnych uwarunkowań anatomicznych pacjenta oraz od biegłości chirurga w wykonywaniu tego typu operacji.
Usunięcie woreczka żółciowego metodą laparoskopową pozwala na szybkie wstawanie i chodzenie oraz ograniczenie dolegliwości bólowych po zabiegu. Wypis następuje z reguły w drugiej dobie po operacji.
Dolegliwości bólowe wynikają z gojenia się naruszonych tkanek w obrębie jamy brzusznej i są zjawiskiem naturalnym. Lekki ból brzucha może utrzymywać się do tygodnia czasu od zabiegu, ale powinien mieć on charakter malejący. W razie nasilenia bólu, wzdęć czy wystąpienia wymiotów należy skonsultować się z lekarzem.
W okresie 4-6 tygodni po zabiegu wskazane jest stosowanie diety ubogotłuszczowej. Zalecana jest lekkostrawna dieta oparta na naturalnych składnikach. Dozwolone są przeciery z gotowanych warzyw i owoców bez skórki, chude mięso, ryby, jasne pieczywo, jogurty naturalne. Należy unikać warzyw wzdymających takich jak fasola czy kapusta. Zakazane są potrawy smażone na tłuszczu, napoje gazowane, ostre przyprawy oraz alkohol. Po kilku miesiącach od zabiegu można stopniowo powrócić do normalnej diety z zachowaniem ogólnych zasad zdrowego odżywiania.
W okresie 4-6 tygodni po zabiegu wskazane jest stosowanie diety ubogotłuszczowej. Zalecana jest lekkostrawna dieta oparta na naturalnych składnikach. Dozwolone są przeciery z gotowanych warzyw i owoców bez skórki, chude mięso, ryby, jasne pieczywo, jogurty naturalne. Należy unikać warzyw wzdymających takich jak fasola czy kapusta. Zakazane są potrawy smażone na tłuszczu, napoje gazowane, ostre przyprawy oraz alkohol. Po kilku miesiącach od zabiegu można stopniowo powrócić do normalnej diety z zachowaniem ogólnych zasad zdrowego odżywiania.
Leczeniem żylaków zajmuje się chirurg naczyniowy i/lub lekarz angiolog. Warto udać się do lekarza, który wykonuje badanie USG żył. Dzięki badaniu ultrasonograficznemu możliwa jest dokładna ocena układu żylnego – ułatwia to wybór odpowiedniej metody leczenia.
Istnieje wiele metod leczenia żylaków kończyn dolnych. Leczenie powinno być kierowane przez lekarza angiologa lub chirurga naczyniowego. W sklepach medycznych dostępne są produkty uciskowe (podkolanówki, rajstopy, pończochy przeciwżylakowe), które ograniczają obrzęki nóg i usprawniają powrót krwi żylnej w kierunku dosercowym. Zapobiega to w pewnym stopniu narastaniu żylaków i pojawianiu się nowych ognisk „pajączków” na nogach. Małe i średnie żylaki można leczyć za pomocą skleroterapii lub wykonując miejscowe wycięcie żylaków (miniflebektomię). Żylaki o większej średnicy niweluje się, wykonując tzw. stripping żyły odpiszczelowej lub odstrzałkowej. Największą skuteczność w leczeniu żylaków wykazuje operacja usunięcia niewydolnych żył powierzchownych oraz żylaków w ich dorzeczu.
Operacje żylaków należą do zabiegów niskiego ryzyka. Tak jak podczas każdej operacji, istnieje możliwość wystąpienia powikłań, niemniej jednak zdarzają się one bardzo rzadko. Decydując się na operację żylaków, warto wybrać doświadczonego chirurga naczyniowego, który dobierze najbardziej odpowiednie do stanu pacjenta techniki operacyjne.
Wypis ze szpitala następuje w dniu operacji lub w następnej dobie po zabiegu.
Lekkie dolegliwości bólowe nogi po operacji żylaków mogą utrzymywać się do 2-3 tygodni. W tym okresie należy ściśle przestrzegać zaleceń lekarza, wykonywać ćwiczenia zalecone przez fizjoterapeutę oraz unikać nadmiernego przeciążania operowanej kończyny. W razie konieczności lekarz może przepisać leki przeciwbólowe.
Pieprzyki ze względów kosmetycznych można usunąć za pomocą lasera. Gdy jednak pieprzyk posiada cechy atypowe grożące rozwojem raka skóry (czerniaka), wskazane jest chirurgiczne wycięcie zmiany. Pieprzyk usuwany jest w całości z zachowaniem granic zdrowych tkanek skóry, a pobrany materiał przekazywany jest do badań histopatologicznych.
Do cech zmiany dysplastycznej należą: powiększenie rozmiarów i zmiana kształtu pieprzyka, zmiana zabarwienia oraz ból lub krwawienie z pieprzyka. W razie wystąpienia niepokojących objawów należy skonsultować zmianę z lekarzem dermatologiem. Nie należy zwlekać z wizytą u lekarza - czerniak jest bardzo agresywnym nowotworem i zbyt późne rozpoznanie istotnie zmniejsza szanse na skuteczne wyleczenie.
Chirurgiczne usunięcie pieprzyka jest mało inwazyjnym zabiegiem przeprowadzanym najczęściej w znieczuleniu miejscowym. Ryzyko jakichkolwiek powikłań jest niewielkie ze względu na wycięcie tkanek leżących powierzchownie. Zabieg trwa około 20-30 minut. Pacjent może wrócić do domu już 2-3 godziny po zabiegu.
Rektoskopia to inaczej wziernikowanie odbytnicy. Pacjent w trakcie badania przebywa w pozycji kolankowo-łokciowej lub leży na boku. Lekarz wkłada kamerę ze źródłem światła (rektoskop) przez odbyt. Dzięki pokryciu wziernika środkiem znieczulającym badanie jest bardzo dobrze tolerowane przez pacjenta. Zabieg diagnostyczny rektoskopii umożliwia wykrycie patologicznych zmian w ścianie jelita, takich jak polipy, uchyłki, owrzodzenia i rak jelita grubego. Rektoskopia umożliwia także usunięcie wykrytych zmian i zatamowanie ewentualnego krwawienia.
Zabieg rektoskopii jest bezbolesny choć możliwe jest odczucie lekkiego dyskomfortu związanego z obecnością rektoskopu w jelicie.
Na 3 dni przed zabiegiem należy rozpocząć stosowanie diety lekkostrawnej, najlepiej w formie płynnej. Wieczorem w dniu poprzedzającym badanie należy wykonać lewatywę. W dniu badania nie wolno nic jeść, można tylko pić wodę. Na 1-2 godziny przed rektoskopią należy wykonać drugą lewatywę. Odpowiednie przygotowanie ułatwia lekarzowi wykonanie badania.
Usuwanie kaszaków lub tłuszczaków należy do zabiegów mało inwazyjnych. Kaszaki lub tłuszczaki o małych rozmiarach mogą być wycinane w znieczuleniu miejscowym w warunkach ambulatoryjnych. Po zabezpieczeniu niewielkiej ranki szwami i opatrunkiem pacjent może udać się do domu. W bardzo rzadkich przypadkach konieczne jest zastosowanie znieczulenia ogólnego (duże wymiary i trudna lokalizacja zmiany, zmiany występujące mnogo). Po wybudzeniu się ze znieczulenia ogólnego pacjent musi pozostać przynajmniej jeden dzień w szpitalu na obserwacji.
Chirurgiczne usunięcie włókniaka wiąże się z przerwaniem ciągłości skóry, dlatego po zabiegu należy liczyć się z powstaniem blizny. Jest ona jednak bardzo niewielka i pozostanie mniej widoczna jeśli po ściągnięciu szwów będzie poddawana regularnemu masażowi.
Na niewielkie kilkumilimetrowe kaszaki można zastosować kompres ściągający z naparu z liści skrzypu. Pozwoli to ograniczyć wydzielanie się łoju i ułatwi wchłonięcie się kaszaka. Jeśli jednak to nie pomoże lub kaszak ma więcej niż 5 mm należy skonsultować się z dermatologiem lub chirurgiem. Lekarz oceni zmianę – czy jest to na pewno guzek o łagodnym charakterze. Gdy kaszak stanowi problem estetyczny, dokonuje się jego chirurgicznego wycięcia. Zabieg usunięcia kaszaka jest bezbolesny i bezpieczny, dlatego nie należy się go obawiać.

Parking koło Szpitala Dworska - wjazd od ulicy Bułhaka