Istotą kolana skoczka jest degeneracja włókien więzadła rzepki, które łączy rzepkę z kością piszczelową. Więzadło rzepki napina się wraz z mięśniem czworogłowym uda podczas wyprostu kolana oraz podczas lądowania na ugiętej nodze. Wskutek nadmiernych przeciążeń towarzyszącym skokom lub bieganiu dochodzi do powstawania mikrourazów w jego więzadła rzepki i wyzwolenia dolegliwości bólowych. Procesy gojenia nie nadążają za powstawaniem kolejnych mikrouszkodzeń, wskutek czego struktura więzadła rzepki ulega stopniowej degeneracji.

Kolano skoczka objawia się bólem oraz możliwym obrzękiem i tkliwością palpacyjną z przodu kolana pod rzepką. Dolegliwości nasilają się podczas aktywności o dużej komponencie biegania lub skoków.

Główną przyczyną kolana skoczka jest nadmierne przeciążenie stawu i zaniedbywanie okresów regeneracji i wypoczynku. Ryzyko wystąpienia schorzenia jest podwyższone u osób ze osłabionym mięśniem czworogłowym, dysbalansem napięć w obrębie mięśni uda, zaburzeniem osi kolana (koślawość, szpotawość) lub nieprawidłową budową anatomiczną stawu udowo-rzepkowego. 

Uszkodzenia niewielkiego stopnia podlegają leczeniu zachowawczemu, którego celem jest ułatwienie procesu gojenia, a następnie zwiększenie wytrzymałości więzadła rzepki na obciążenia.  Rehabilitacja obejmuje masaż poprzeczny więzadła rzepki, terapię falą uderzeniową oraz ćwiczenia rozciągające i wzmacniające mięsień czworogłowy uda. Szczególny nacisk należy położyć na ćwiczenia poprawiające pracę ekscentryczną mięśnia czworogłowego – czyli takie, które polegają na hamowaniu przez mięsień ugięcia kolana (np. podczas schodzenia do przysiadu lub pogłębienia wykroku). 

Gdy uszkodzenia więzadła rzepki są rozległe, wykonuje się zabiegi naprawcze lub przeprowadza się zabiegi rekonstrukcji więzadła.