W przebiegu rwy barkowej dochodzi do ucisku korzenia nerwowego przez przepuklinę jądra miażdżystego lub wyrośl kostną (osteofit). Korzeń nerwowy może ponadto ulec zakleszczeniu w zwężonym otworze międzykręgowym. Przyczyną opisywanych zmian strukturalnych jest najczęściej choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa wynikająca ze złych nawyków (pozycja pochylonej i wysuniętej do przodu głowy). Rzadziej ucisk może być spowodowany przez masę guza nowotworowego.

Typowym objawem rwy barkowej jest jednostronny ból promieniujący z okolicy karku do kończyny górnej (barku, łokcia, przedramienia lub palców rąk). Dolegliwościom bólowym mogą towarzyszyć zaburzenia czucia, drętwienie oraz osłabienie mięśni obręczy barkowej i/lub kończyny górnej. Nasilenie bólu jest zwykle zależne od aktualnego ustawienia szyjnego odcinka kręgosłupa.

U większości pacjentów wystarczającym postępowaniem jest doustne zażywanie leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, fizykoterapia oraz specjalistyczna rehabilitacja kręgosłupa. W razie konieczności lekarz wykonuje miejscowe ostrzykiwanie kręgosłupa środkiem sterydowym (blokadę kręgosłupa szyjnego). W przypadku braku powodzenia leczenia zachowawczego lub pogłębienia deficytów neurologicznych rozważa się wykonanie zabiegu operacyjnego odbarczającego uciśnięte struktury nerwowe.

Rwa kulszowa objawia się jako silny ból pleców i jednej z nóg. Ból pojawia się w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa i pośladka lub może promieniować poprzez tylną część uda i łydki aż do stopy.

Jedną z najczęstszych przyczyn rwy kulszowej jest wypadnięcie jądra miażdżystego poza obręb krążka międzykręgowego (dysku). Do wypadnięcia jądra miażdżystego dochodzi najczęściej podczas podnoszenia ciężkich przedmiotów lub innych czynności, które w nadmierny sposób obciążają lędźwiowy odcinek kręgosłupa. Rwa kulszowa stanowi zwykle wynik wieloletniego progresu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa.

Diagnostyka rwy kulszowej obejmuje: wywiad, badanie neurologiczne, badanie zakresu ruchomości kręgosłupa, badanie funkcjonalne, badanie zmienności objawów bólowych w zależności od pozycji ciała oraz analizę badań obrazowych (MRI, RTG lub tomografii komputerowej).

W pierwszej kolejności stosuje się rehabilitację i wspomagająco leczenie farmakologiczne. W razie braku powodzenia leczenia zachowawczego podejmuje się leczenie operacyjne, np. zabieg mikrodiscektomii czyli wycięcia jądra miażdżystego uciskającego korzeń nerwowy.

Istotą kolana skoczka jest degeneracja włókien więzadła rzepki, które łączy rzepkę z kością piszczelową. Więzadło rzepki napina się wraz z mięśniem czworogłowym uda podczas wyprostu kolana oraz podczas lądowania na ugiętej nodze. Wskutek nadmiernych przeciążeń towarzyszącym skokom lub bieganiu dochodzi do powstawania mikrourazów w jego więzadła rzepki i wyzwolenia dolegliwości bólowych. Procesy gojenia nie nadążają za powstawaniem kolejnych mikrouszkodzeń, wskutek czego struktura więzadła rzepki ulega stopniowej degeneracji.

Kolano skoczka objawia się bólem oraz możliwym obrzękiem i tkliwością palpacyjną z przodu kolana pod rzepką. Dolegliwości nasilają się podczas aktywności o dużej komponencie biegania lub skoków.

Główną przyczyną kolana skoczka jest nadmierne przeciążenie stawu i zaniedbywanie okresów regeneracji i wypoczynku. Ryzyko wystąpienia schorzenia jest podwyższone u osób ze osłabionym mięśniem czworogłowym, dysbalansem napięć w obrębie mięśni uda, zaburzeniem osi kolana (koślawość, szpotawość) lub nieprawidłową budową anatomiczną stawu udowo-rzepkowego. 

Uszkodzenia niewielkiego stopnia podlegają leczeniu zachowawczemu, którego celem jest ułatwienie procesu gojenia, a następnie zwiększenie wytrzymałości więzadła rzepki na obciążenia.  Rehabilitacja obejmuje masaż poprzeczny więzadła rzepki, terapię falą uderzeniową oraz ćwiczenia rozciągające i wzmacniające mięsień czworogłowy uda. Szczególny nacisk należy położyć na ćwiczenia poprawiające pracę ekscentryczną mięśnia czworogłowego – czyli takie, które polegają na hamowaniu przez mięsień ugięcia kolana (np. podczas schodzenia do przysiadu lub pogłębienia wykroku). 

Gdy uszkodzenia więzadła rzepki są rozległe, wykonuje się zabiegi naprawcze lub przeprowadza się zabiegi rekonstrukcji więzadła.

Ze względu na złożoną kilkuwarstwową budowę chrząstki stawowej nie jest możliwe pełne odbudowanie chrząstki stawowej szklistej. Poprzez wykorzystanie metod leczenia z zakresu medycyny regeneracyjnej (osocze z stężonymi płytkami) możliwe jest natomiast przyspieszenie procesów gojenia i naprawy uszkodzonej chrząstki. Leczenie biologiczne jest skuteczne pod warunkiem odpowiedniej kwalifikacji pacjenta do terapii. Jeżeli chcesz przeczytać więcej o tym w jaki sposób leczymy to w naszym szpitalu kliknij tutaj.