Artroskopia biodra jest zabiegiem małoinwazyjnym, co pozwala skrócić czas przebywania w szpitalu nawet do jednego dnia po operacji. Stanowi to zaletę artroskopii w porównaniu do zabiegów wykonywanych na otwarto, po których pacjent spędza kilka dni w szpitalu. Należy pamiętać, że podczas zabiegu artroskopii można wykonać jedynie wybrane procedury lecznicze w obrębie biodra. Decyzję odnośnie kwalifikacji do danego rodzaju zabiegu podejmuje chirurg operator.

Artroskopia biodra jest bardzo trudnym technicznie zabiegiem, dlatego warto wybrać operatora, który posiada doświadczenie w wykonywaniu takiego rodzaju zabiegów. Ponadto, w szpitalu powinni być obecni fizjoterapeuci, którzy po zabiegu uczą wstawać i chodzić, pokazują ćwiczenia po operacji i przekazują ważne wskazówki co do dalszego procesu rehabilitacji.

Ćwiczenia dobierane są indywidualnie przez wykwalifikowanego fizjoterapeutę w porozumieniu z chirurgiem wykonującym operację. Celem ćwiczeń jest przywrócenie możliwej do osiągnięcia funkcji biodra, bezbolesne chodzenie oraz powrót do aktywności. Ćwiczenia polegają głównie na poprawie koordynacji nerwowo-mięśniowej oraz na stopniowym wzmacnianiu mięśni obręczy biodrowej.

Wymagany czas rehabilitacji jest sprawą indywidualną – może wynosić od 8 tygodni do kilku miesięcy. Jeśli pacjent uczestniczył w rehabilitacji przedoperacyjnej, tj. wzmacniał mięśnie, a fizjoterapeuta przygotował tkanki miękkie do zabiegu, okres powrotu do sprawności będzie szybszy. Jeśli pacjent choruje na schorzenia przewlekłe negatywnie wpływające na gojenie się ran czy właściwości kości, rekonwalescencja będzie przebiegała wolniej. Duże znaczenie ma także dostęp operacyjny, tzn. jakie mięśnie zostały przecięte podczas zabiegu. Ponadto, sam rodzaj endoprotezy wpływa na długość rehabilitacji – pacjenci po mniej inwazyjnej kapoplastyce szybciej dochodzą do sprawności, podczas gdy zabieg wszczepienia endoprotezy z długim trzpieniem będzie powodował konieczność większej pracy nad przywróceniem prawidłowego chodu.

Pełne swobodne obciążanie masą ciała operowanej kończyny jest możliwe z reguły w 3 miesiącu po operacji. Czas ten jest potrzebny, by implant stabilnie zespolił się z kością. We wcześniejszym okresie można częściowo obciążać kończynę – stopień obciążenia zależy od rodzaju endoprotezy, sposobu mocowania (z użyciem cementu czy bez) oraz indywidualnych uwarunkowań związanych z wykonanym zabiegiem. Na każdym etapie rekonwalescencji należy ściśle trzymać się zaleceń lekarza.

Długość pierwotnego zabiegu alloplastyki trwa około 1-1,5 godziny i jest zależny od rodzaju wszczepianej endoprotezy i dostępu operacyjnego. Czas operacji może się wydłużyć w przypadku zaopatrywania towarzyszących uszkodzeń kostnych lub alloplastyki rewizyjnej.

Przy wyborze szpitala powinnyśmy się sugerować doświadczeniem operatora konkretnie w zakresie endoprotezoplastyki stawu biodrowego. Ważne są także warunki panujące na sali operacyjnej - dbałość o sterylne przeprowadzenie zabiegu. Ponadto, warto wybrać szpital, w którym zaraz po zabiegu pacjent jest otoczony codzienną indywidualną opieką fizjoterapeuty, by w bezpieczny sposób móc się nauczyć poruszać ze wszczepioną endoprotezą.

W przypadku uszkodzenia endoprotezy może dojść do ograniczenia zakresu ruchu i słyszalnych trzeszczeń, które nie były dotąd obecne. W wyniku zwichnięcia endoprotezy kończyna może ustawić się w nieprawidłowej pozycji, a obciążenie nogi jest niemożliwe ze względu na ból i zablokowanie protezy.

Wśród czynników predysponujących do wystąpienia złamania szyjki kości udowej, wyróżnia się:

• osteoporozę i osteopenię,
• wiek i płeć pacjenta (złamania szyjki kości udowej są domeną osób starszych i częściej dotykają kobiet niż mężczyzn, co wynika z zaburzeń hormonalnych w okresie menopauzy, które wpływają niekorzystnie na stan kośćca),
• choroby nowotworowe (nowotwory kości),
• wrodzoną kruchość/łamliwość kości,
• zaburzenia w obrębie gospodarki hormonalnej,
• przyjmowanie leków sterydowych przeciwzapalnych,
• nieprawidłowe odżywianie się,
• brak regularnej aktywności fizycznej.

Wybór metody leczenia operacyjnego uzależniony jest od typu złamania, rozległości urazu, wieku oraz aktywności pacjenta. W zależności od tych czynników wykonuje się:

• zespolenie złamanych fragmentów kostnych, z wykorzystaniem śrub lub gwoździ,
• repozycję i stabilizację wewnętrzną z wykorzystaniem dynamicznej śruby biodrowej (dynamic hip screw – DHS),
• endprotezoplastykę, czyli wymianę uszkodzonego fragmentu kości udowej na sztuczny element. Endoproteza może być częściowa (wymiana jednego członu stawu) lub całościowa (wymiana obu członów stawu).

Rehabilitacja powinna trwać do momentu uzyskania przez pacjenta w badaniach klinicznych i badaniach lokomocji wartości normatywnych. Pełne obciążenie kończyny dolnej osiągane przez pacjenta ma miejsce około 12 tygodnia po zabiegu.