Leczenie zespołu cieśni nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka – a właściwie zespól kanału nadgarstka to schorzenie, które powstaje w wyniku ucisku na nerw pośrodkowy w kanale nadgarstka. Pacjenci, u których występuje zespół cieśni nadgarstka skarżą się na ból ręki, który często nasila się w nocy. Dodatkowo pacjenci odczuwają mrowienie i drętwienie palców. Osłabiona jest też siła chwytu i ogólna sprawność kończyny. Odpowiednio wcześnie postawiona diagnoza pozwala na uniknięcie powikłań w postaci osłabienia, a nawet zaniku mięśni ręki.

Zespół cieśni nadgarstka – kogo dotyczy?

Zespół cieśni nadgarstka bardzo często dotyczy osób które wykonują pracę biurową, długo piszą na klawiaturze komputera bądź używają myszki - dziennikarze, graficy, pisarze. Często na zespół cieśni nadgarstka cierpią również osoby, które wykonują stale te same powtarzalne ruchy przeciążające nadgarstki i powodujące ucisk na nerw pośrodkowy, np. podczas pracy w zakładzie fryzjerskim, pracy przy taśmie produkcyjnej, układaniu cegieł, pakowaniu przedmiotów. Zespół cieśni nadgarstka może pojawić się również u osób, które są aktywne fizycznie bądź uprawiają czynnie niektóre dyscypliny sportu - na przykład jazdę na rowerze, grę w tenisa czy wszystkie inne aktywności, które wymagają jednostajnych, powtarzalnych ruchów rąk z zaangażowaniem nadgarstka. Na dolegliwość tę mogą cierpieć również muzycy, wykonujący wielogodzinne treningi gry na instrumentach. W kilku procentach powodem powstania schorzenia są źle wygojone urazy, takie jak złamania bądź zwichnięcia w obrębie nadgarstka, a także zmiany zwyrodnieniowe czy zaburzenia hormonalne. Zespół cieśni nadgarstka dotyka zazwyczaj osoby po 40 roku życia i zdecydowanie częściej występuje u kobiet niż u mężczyzn.

Zespół cieśni nadgarstka - objawy

Jakie są najczęstsze objawy zespołu cieśni nadgarstka? Pierwszym i podstawowym objawem, z jakim mają do czynienia pacjenci jest drętwienie i ból palców. W początkowym stadium choroby drętwienie palców nie jest bardzo uciążliwe. Często pacjenci twierdzą, że po prostu źle spali i zwyczajnie zdrętwiała im ręka bądź też trzymali rękę przez długi czas w niewygodnej pozycji i dlatego nastąpiło zdrętwienie. Po pewnym czasie drętwienie jest coraz częstsze a ból coraz bardziej dotkliwy, promieniujący do przedramienia a nawet barku. Pacjenci tracą siłę chwytu, mają problemy z tym aby utrzymać w palcach małe przedmioty typu szklanka czy długopis. Trudno jest im również wykonać precyzyjnie rysunek bądź przeciąć nożyczkami kartkę. Zespół cieśni nadgarstka powoduje duży dyskomfort, a czasami nawet uniemożliwia codzienną egzystencję.

Jak powstaje zespół cieśni nadgarstka?

Kanał nadgarstka jest dość wąskim tunelem, w którego wnętrzu znajduje się nerw pośrodkowy oraz ścięgna mięśni zginaczy palców. Tunel ten ograniczony jest od dołu i po bokach przez kości - a od góry poprzez więzadło poprzeczne nadgarstka. Jeżeli w kanale nadgarstka pojawi się stan zapalny, dojdzie do obrzęku pochewek pokrywających ścięgna czy przerostu więzadła poprzecznego - robi się za ciasno. Rezultatem tego jest ucisk na włókna nerwowe. Wskutek ucisku dochodzi do zmian degeneracyjnych i ograniczenia funkcji nerwu. Jeżeli ucisk na nerw pośrodkowy zostanie wyeliminowany, nerw będzie się regenerował i po pewnym czasie powróci do pełnej funkcjonalności.

Zespół cieśni nadgarstka - diagnostyka

Lekarz powinien przede wszystkim przeprowadzić bardzo dokładny wywiad dotyczący stylu pracy, sposobu wykonywania codziennych czynności, a także występowania chorób takich jak: cukrzyca, niewydolność nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, choroby tarczycy i inne zaburzenia hormonalne. Zespół cieśni nadgarstka często występuje u osób otyłych oraz u osób po przebytych urazach, poruszających się o kulach.

Lekarz przeprowadza również badanie palpacyjne. Przykładowo – opukuje miejsce na przebiegu nerwu pośrodkowego i sprawdza czy występują typowe objawy cieśni, np. pojawienie się drętwienia lub mrowienia w palcach. Dodatkowo może przeprowadzić tzw. test Phalena. Polega on na tym, że badane jest pojawienie się mrowienia w palcach przy maksymalnym zgięciu ręki w nadgarstku. W określonych przypadkach lekarz może zalecić badanie USG, dzięki czemu będzie mógł ocenić stopień ucisku nerwu, występowanie pogrubienia więzadła poprzecznego oraz stan ścięgien.

W ramach poszerzonej diagnostyki lekarz może zalecić badanie szybkości przewodnictwa nerwowego - tzw. elektroneurografia. Podczas badania nerw stymulowany jest bodźcami elektrycznymi i mierzona jest prędkość, z jaką nerw przewodzi impulsy. Badanie to pozwala na ocenę stopnia uszkodzenia nerwu.

Leczenie zespołu cieśni nadgarstka

Jeśli chory został zdiagnozowany w początkowym stadium choroby, zwykle zaleca się na początek leczenie zachowawcze. O tym, czy pacjent może być leczony zachowawczo czy konieczna jest operacja decyduje lekarz.

Leczenie zachowawcze w zespole cieśni nadgarstka polega przede wszystkim na unieruchomieniu stawu tak, aby nerw mógł się sam regenerować. Lekarze zalecają również podawanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych. W praktyce jednak niewielu pacjentów decyduje się na taką metodę leczenia ponieważ jest ono bardzo uciążliwe. Pacjent ma całkowicie i długotrwale unieruchomiony nadgarstek i nie może wykonywać najprostszych codziennych czynności - z podnoszeniem szklanki, sięganiem po sztućce czy długopis włącznie. Co ważne – terapia ta nie daje gwarancji skuteczności i w większości przypadków jest jedynie działaniem wstępnym, zalecanym na czas oczekiwania na operację.

Inną metodą leczenia zespołu cieśni nadgarstka jest podawanie dokanałowo zastrzyków z leków steroidowych. Iniekcje sterydami mogą przynieść poprawę w dość szybkim tempie jednak i ta kuracja nie daje trwałego efektu. Po kilku miesiącach, zwykle od dwóch do sześciu, dolegliwości wracają a pacjent musi rozpoczynać terapię od nowa lub podjąć leczenie operacyjne.

Leczenie operacyjne zespołu cieśni nadgarstka

Operacyjne leczenie zespołu cieśni nadgarstka jest jak na razie jedyną w pełni skuteczną metodą leczenia tego schorzenia. Operacja zespołu cieśni nadgarstka może zostać przeprowadzona metodą na otwartą, metodą małych nacięć lub metodą endoskopową. Celem operacji jest zwiększenie przestrzeni w kanale nadgarstka i zlikwidowanie ucisku na nerw. Operacja cieśni nadgarstka jest zabiegiem krótkotrwałym i pacjent jeszcze tego samego dnia po zabiegu może udać się do domu. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym i trwa około 10 – 15 minut.

Podczas operacji chirurg wykonuje nacięcie od strony dłoniowej. Troczek zginaczy zostaje przecięty i nie jest zszywany ponownie a zostawiony do naturalnej regeneracji. Troczek goi się naturalnie, jego krawędzie rozsuwają się, a ponad nimi powstaje blizna, która staje się nowym, szerszym troczkiem. Jedynie w uzasadnionych przypadkach troczek zostaje zrekonstruowany. Kiedy ucisk na nerw zostanie zlikwidowany, dolegliwości bólowe zmniejszają się a w konsekwencji ustępują całkowicie. Po zabiegu rana jest zszywana a ręka zostaje unieruchomiona gipsie. Po około dwóch tygodniach gips jest zdejmowany, ściągane są również szwy.

Klasyczna metoda otwarta pozwala na bardzo dokładny wgląd w pole operacyjne, co umożliwia lekarzowi prowadzącemu operację nie tylko przecięcie troczka zginaczy ale również przeprowadzenie plastyki tkanek, oczyszczenie kanału nadgarstka z uciskających nerw fragmentów przerośniętych pochewek maziowych czy guzów.

Chirurg może również przeprowadzić plastykę przeciętego więzadła poprzecznego a także bardzo dokładnie ocenić stan nerwu oraz stwierdzić, czy nie pojawiły się w kanale nadgarstka inne zmiany patologiczne. Metoda ta jest całkowicie bezpieczna jednak niesie ze sobą konieczność wykonania większego nacięcia, co w konsekwencji prowadzi do powstania blizny na nadgarstku i śródręczu i wydłuża proces rehabilitacji.

Endoskopowa operacja cieśni nadgarstka polega na wykonaniu niewielkiego nacięcia, pozwalającego lekarzowi na dojście do kanału nadgarstka i wprowadzenia w pole operacyjne specjalnej sondy oraz artroskopowych narzędzi chirurgicznych. Brak precyzyjnego wglądu w pole operacji ogranicza możliwości lekarza. Niemożliwe jest przeprowadzenie plastyki kanału nadgarstka. Chirurg może jedynie przeciąć troczek. Zaletą tej metody jest niewielka inwazyjność. Operacja przeprowadzona metodą endoskopową pozwala na uniknięcie konieczności wykonywania dużego nacięcia, a tym samym umożliwia przyśpieszenie powrotu do pełnej sprawności.

Rehabilitacja po operacji cieśni nadgarstka

Rehabilitację polegającą na delikatnym masażu i prostych ćwiczeniach dłoni należy zacząć jak najwcześniej po operacji. W przypadku operacji endoskopowej już w następnej dobie po zabiegu pacjent może pod okiem fizjoterapeuty wykonywać proste ćwiczenia. Czas pełnego powrotu do zdrowia i do pracy jest kwestią indywidualną – w zależności od metody operacji jak i charakteru wykonywanej pracy czas ten wynosi od 2 do 8 tygodni. Zwykle jednak pacjenci wracają do pracy już po 3 tygodniach od operacji.

Najczęściej zadawane pytania o zespoł cieśni nadgarstka:

Jakie są objawy zespołu cieśni nadgarstka?

Do objawów zespołu cieśni kanału nadgarstka należą: drętwienie palców, mrowienie w ręce, ból ręki i przedramienia, pojawiający się często w nocy, osłabienie siły chwytu, trudności w wykonywaniu precyzyjnych czynności lub utrzymywaniu drobnych przedmiotów.

Kto najczęściej choruje na zespół cieśni nadgarstka?

Na zespół cieśni nadgarstka najbardziej narażone są osoby długotrwale pracujące przy komputerze, przy taśmie produkcyjnej, muzycy, rowerzyści, szwaczki – osoby często powtarzające te same ruchy nadgarstka.

Kiedy konieczna jest operacja zespołu cieśni nadgarstka?

O konieczności leczenia operacyjnego decyduje lekarz – w początkowym stadium choroby operacja może nie być konieczna. Należy jednak podkreślić, że operacyjny zabieg odbarczenia nerwu pośrodkowego daje najlepsze efekty leczenia.

Ile trwa operacja cieśni nadgarstka?

Zabieg jest krótkotrwały – sama operacja trwa 10-15 minut. Pacjenci zwykle tego samego dnia po operacji wracają do domu.

Kiedy można wrócić do pracy po operacji cieśni nadgarstka?

W zależności od stanu pacjenta i charakteru wykonywanej pracy powrót do aktywności zaodowej jest możliwy w okresie między 2 a 8 tygodniem od operacji. Zwykle pacjenci wracają do pracy po 3 tygodniach od zabiegu.

Spis treści

Kontakt

Dworska 1B, 30-314 Kraków
12 352 25 25
rejestracja@dworska.pl

Godziny otwarcia

Poniedziałek:
7:30 - 20:30
Wtorek:
7:30 - 20:30
Sroda:
7:30 - 20:30
Czwartek:
7:30 - 20:30
Piątek:
7:30 - 20:30
Sobota:
7:30 - 14:00
Niedziela:
nieczynne
Cookies - Pliki Ciasteczka

Używamy plików cookies zwanych po polsku ciasteczkami.
Jeśli ich używanie przez nas jest Ci obojętne i się na to zgadzasz
to zamknij to okienko i po sprawie. 8)

Współczujemy Ci, że musisz to robić na każdej stronie i na naszej też.

Jeśli nie lubisz plików ciasteczek i nie zgadzasz się na ich wykorzystanie przez nas to opuść tą stronę. Innej możliwości przeglądania jej niestety nie ma. 8/

szpital Dworska